کاربری
کاربر گرامی به خوش آمدید . اگر این نخستین بازدید شما از سایت است , لطفا ثبت نام کنید:
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 4 , از مجموع 4
  1. #1
    دیگه صاحب خونه هستن
    تاریخ عضویت
    ۱۳۴۸-دی-۱۱
    محل سکونت
    شیرازووو ، فلکه گازوو ، کوچه درازووو ، در بازووو
    جنسيت
    برادر
    سن
    -1993
    نوشته ها
    11,532
    امتیاز : 120,698
    سطح : 100
    Points: 120,698, Level: 100
    Level completed: 0%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 76.0%
    افتخارات:
    SocialYour first GroupRecommendation First ClassVeteranCreated Album pictures
    تشکر کردن : 35,003
    تشکر شده 41,918 در 9,299 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    مخالفت
    206
    مخالفت شده 164 در 130 پست

    پیش فرض فرزندان انقلاب اسلامی

    بسم الله الرحمن الرحیم

    اینجا از فرزندان و پدران انقلاب اسلامی مینویسیم

    سلامتی و شادی روحشون صلوات
    مختار: خدایا بهشتت را نمیخواهم ، فقط آنقدر به من فرصت بده تا دستم دوباره به قبضه شمشیرم برسد ؛
    آنوقت اگر خواستی به دوزخم بفرستی ... بفرست .





  2. #2
    دیگه صاحب خونه هستن
    تاریخ عضویت
    ۱۳۴۸-دی-۱۱
    محل سکونت
    شیرازووو ، فلکه گازوو ، کوچه درازووو ، در بازووو
    جنسيت
    برادر
    سن
    -1993
    نوشته ها
    11,532
    امتیاز : 120,698
    سطح : 100
    Points: 120,698, Level: 100
    Level completed: 0%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 76.0%
    افتخارات:
    SocialYour first GroupRecommendation First ClassVeteranCreated Album pictures
    تشکر کردن : 35,003
    تشکر شده 41,918 در 9,299 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    مخالفت
    206
    مخالفت شده 164 در 130 پست

    پیش فرض عباس آقازمانی « ابوشریف »

    زندگی نامه

    عباس آقازمانی به سال ۱۳۱۸ در خانواده ای سنتی و متدین در تهران متولد شد. از دوران کودکی به مطالعات اسلامی و قرآنی روی آورد. پس از اخذ دیپلم ریاضی به دانشسرای مقدماتی رفت. با گذراندن این دوره به عنوان آموزگار دبستان به فعالیت پرداخت.
    وی از سال ۱۳۴۲ با توجه به تحولات سیاسی آن سال، در زمینه های اسلامی و سیاسی به مطالعات بیشتر و عمیق تر روی آورد. پس از آن به عضویت حزب زیر زمینی و جدیدالتاسیس ملل اسلامی به رهبری سید محمدکاظم موسوی بجنوردی در آمد. حزب ملل اسلامی، در آن سال ها، با مرام اسلامی و انقلابی و مشی مسلحانه برای سرنگونی رژیم پهلوی و تاسیس حکومت اسلامی بنا نهاده شده بود. با لو رفتن تشکیلات این حزب توسط ساواک، آقازمانی در آبان ۱۳۴۴ به همراه سایر اعضای حزب دستگیر شده و به سه سال و نیم حبس محکوم شد. وی با گذراندن حدود نیمی از دوره محکومیت خود، در سال ۱۳۴۶ از زندان آزاد شد.
    عباس آقازمانی در سال ۱۳۴۶ و با گذشت زمان اندکی از آزادی، با گردآوری عده ای از همرزمان سابق خود در حزب ملل اسلامی از جمله احمد احمد، جعفر منصور، جواد منصوری و عباس دوزدوزانی، سازمان مخفی حزب الله را بنا نهاد. از سال ۱۳۴۸ همراه حزب الله به فعالیت ضد رژیم در پوشش برپایی کلاس های تدریس علوم اسلامی و عربی در محافل مذهبی و برخی مساجد تهران اقدام کرد. وی همچنین در سال های ۴۸-۱۳۴۷ با انجمن حجتیه آن زمان در مقابله با بهائیان همکاری داشت.
    در همان ایام در رشته معقول (حقوق اسلامی) از دانشکده الهیات فارغ التحصیل شد. وی علاوه بر تحصیل در علوم دینی، بسیار علاقه مند به فراگیری و تسلط بر زبان های دیگر بوده است.
    در سال ۱۳۴۹ به بهانه معالجه پدر به اتریش رفت. از آنجا به لبنان و سپس پایگاه های فلسطینی برای طی دوره های چریکی و عملیات نظامی عزیمت نمود. وی پس از آن به ایران بازگشت اما دوباره جهت ادامه تحصیل راهی اتریش شد. در این زمان با آشکار شدن روابط او با آموزش دیده های دوره های چریکی در الفتح، دستور دستگیری وی توسط ساواک داده شد و بار دیگر در ۳۰ تیر ۱۳۵۱ و هنگام ورود به ایران دستگیر شد.
    آقازمانی مدتی پس از دستگیری، با وعده همکاری به ساواک بصورت کنترل شده آزاد شد. در آبان ۱۳۵۱ پس از گذشت یک ماه از مرخصی در فرصتی مناسب و با همکاری برادرش احمد آقازمانی که او نیز از اعضای بازداشت شده حزب ملل اسلامی بود و برخی دیگر از اقوام خود با فریب ساواک و مخفیانه از راه زمینی به کشور پاکستان فرار کرد. طی این فرار آقازمانی مدت زمانی را بدون غذا و تنها با جعبه ای خرما در شرایط سخت و طاقت فرسای بیابان های خشک مرز ایران و پاکستان گذراند و مسافت طولانی را با پای پیاده طی نمود تا اینکه توانست از مرز بگذرد.
    وی پس از آن به مدت ۲ سال بصورت طلبه ای ناشناس در خارج از کشور زندگی می کرد. همزمان در ایران نیز با مشخص شدن ارتباط وی با سازمان مجاهدین خلق، در ساواک حساسیت بیشتری نسبت به وی ایجاد شدو خانواده و منزل اطرافیان او در ایران تحت کنترل و مراقبت ساواک قرار گرفت.
    آقازمانی در سال ۱۳۵۴ بار دیگر به لبنان رفت و مدتی در اردوگاه های فلسطینی به آموزش و فعالیت نظامی مشغول شد. او که هیچگاه فکر نمی کرد بتواند بزودی و با سرنگونی حکومت پهلوی به ایران بازگردد، در همین سال با زنی لبنانی ازدواج کرد. وی از این زن صاحب ۲ فرزند شد. او از همسر ایرانی خود نیز ۵ فرزند داشت.
    آقازمانی در زمان حضور خود در لبنان، میان گروه های مبارز فلسطینی و لبنانی به لقب «ابوشریف» شهرت یافت. مواضع ابوشریف در آن زمان حمایت و همکاری با جنبش فلسطینی الفتح در مواجهه و مبارزه با اسرائیل بوده است. ظاهراً در آن زمان وی و جنبش الفتح دارای تقابلاتی نیز با برخی مسئولان وقت جنبش امل بوده اند.
    ابوشریف پس از چندی به اروپا رفت و برای تحصیل در رشته حقوق بین الملل با رشته فرعی تاریخ فلسفه در مقطع فوق لیسانس وارد دانشگاه دولتی فرانکفورت شد. علی رغم این موضوع، بدلیل فعالیت های سیاسی و تردد میان آلمان و خاورمیانه موفق به تکمیل تحصیلات و ارایه پایان نامه خود نشد. وی همچنین برای مدتی در دمشق به تحصیل علوم دینی اهل سنت (مکتب حنفی، شافعی) در دانشکده اسلامی جامع الفتح الاسلامیه پرداخت.
    ابوشریف در پائیز ۱۳۵۷ پس از مهاجرت آیت الله خمینی و یارانش به فرانسه، به نوفل لوشاتو رفت و به واسطه دوستی و مشورت با مهدی عراقی، به گروه تأمین کنندگان امنیت محل اقامت امام پیوست. او در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی در پانزدهم بهمن ۱۳۵۷ در حالیکه هنوز احتمال دستگیری توسط ساواک وجود داشت، به صورت ناشناس وارد ایران شد و خانواده خود را بعد از هفت سال دوری از وطن ملاقات نمود. وی به توصیه آیت الله بهشتی به محل استقرار نیروهای انقلاب در مدرسه رفاه رفت و به سازماندهی آنها و تأمین امنیت و حراست آن مکان مبادرت نمود و از طرف کمیته مرکزی مسئول جمع آوری سلاح ها و سازماندهی افراد و گماردن آنان در مراکز حساس گردید و همزمان امور انتظامی مدرسه رفاه را اداره می کرد.[۱]
    عباس آقازمانی پس از پیروزی انقلاب در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، به سامان دادن نیروهای نظامی انقلابی پرداخت که پس از چندی به شکل گیری اولین هسته ها و گردان های عملیاتی سپاه پاسداران منجر شد.
    نقش مؤثر در تاسیس و شکل گیری سپاه پاسداران

    در آغاز انقلاب سه هسته مختلف برای دفاع از انقلاب شکل گرفت. عده ای تحت فرمان حسن لاهوتی در پادگان باغشاه تهران مستقر بودند. عده ای دیگر که نزدیکی فکری به نهضت آزادی و دولت موقت مهدی بازرگان را داشتند در ساختمان مرکزی ساواک در سلطنت آباد تهران و عده ای از مبارزان و زندانیان سیاسی قبل از انقلاب تحت فرماندهی ابوشریف در پادگان جمشیدیه تهران استقرار داشتند.
    در اردیبهشت ۱۳۵۸ هر سه نیرو با مصوبه شورای انقلاب ادغام و سپاه پاسداران تاسیس گردید. با شکل گیری سپاه، جواد منصوری بعنوان فرمانده و ابوشریف که در تأسیس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نقش اساسی داشت از طرف شورای انقلاب به سمت عضو شورای فرماندهی و فرمانده عملیات سپاه منصوب شد.[۱]
    با شکل گیری شورای فرماندهی به عنوان کادر مرکزی سپاه و مشخص شدن اولیه وظایف آن، زمینه تاسیس زیر مجموعه های سپاه و توسعه آن در سایر نقاط ایران فراهم آمد. بعدها ابوشریف به فرماندهی کل سپاه نیز منصوب شد.
    فرماندهی سپاه

    از مقطع پیروزی انقلاب در بهمن ۱۳۵۷ تا اواسط سال ۱۳۶۰، نام ابوشریف ملازم با سپاه پاسداران بوده است. در این سال ها ابوشریف به عنوان عضو شورای فرماندهی، فرمانده عملیات و فرمانده کل سپاه، فعالیت می نموده است. سوابق مبارزاتی و تجارب نظامی و چریکی و شخصیت کاریزماتیک او نقش مهمی در شکل گیری و تثبیت و توسعه و ایفای نقش مؤثر و حساس سپاه پاسداران در دوران پر تلاطم و پر چالش سال های اول انقلاب و حفظ یکپارچگی ایران داشت. چنانکه ابوشریف در دوم مهر ۱۳۵۸ به دیدار آیت الله خمینی رفت و از سوی وی مورد تأیید و تشویق قرار گرفت.[۲]
    دوران فرماندهی ابوشریف در سپاه، همزمان بود با انتخاب ابوالحسن بنی صدر به سمت رییس جمهوری و انتصاب او به جانشینی فرماندهی کل قوا از سوی آیت الله خمینی. ابوشریف نیز در این چارچوب مقید بود نهاد انقلابی سپاه پاسداران در راستای حفظ هماهنگی با منویات رهبری انقلاب و منصوبین او و قوای رسمی کشور حرکت نماید.
    از سوی دیگر، در سال های ابتدایی انقلاب، تحصیلات اقتصادی و آکادمیک بنی صدر و سوابق مذهبی خانواده او و برخی سوابق همراهی او با انقلاب، موجب اطمینان نسبی بسیاری از مردم و رهبران و انقلابیون قدیمی از جمله عباس آقازمانی به او شده بود. آنها فکر می کردند بنی صدر می تواند به پیشرفت ایران و حفظ انقلابش کمک نماید. گرچه بروز برخی چالش های عمده و تغییر و تحولات و تعارضات سیاسی بعدی و برخی عملکردهای شخص ابوالحسن بنی صدر، بعدها موجب عزل بنی صدر شد.
    پیشگامی در عرصه حضور در جنگ و مقابله با حمله عراق

    با شروع حمله عراق به ایران، ابوشریف از اولین فرماندهان سپاه پاسداران بود که وارد عرصه مقابله با این تهاجم گردید. بنابر شواهد، عرصه حضور او و نیروهایش بیشتر در منطقه غرب کشور بوده است. چنانکه از جمله مسئولیت های او نمایندگی شورای عالی دفاع در غرب کشور، فرماندهی عملیات غرب کشور و ریاست ستاد جنگی غرب کشور برشمرده شده است.
    سفارت در پاکستان

    در اواسط سال ۱۳۶۰، پس از تغییر و تحولات پیش آمده در سپاه، عباس آقازمانی برای تصدی مسئولیت سفارت ایران در پاکستان، عازم آن کشور شد.[۳]
    وی در شهریور ۱۳۶۰ بعنوان کاردار ایران در پاکستان منصوب و در فروردین ۱۳۶۱ به سمت سفیر ایران در آن کشور برگزیده شد. ماموریت او در پاکستان بعد از ۳ سال پایان یافت و ابوشریف در سال ۱۳۶۳ به ایران بازگشت.
    عباس آقازمانی هم اکنون(۲۰۱۵) در کشور پاکستان اقامت دارد و در حوزه های علمیه این کشور مشغول تدریس می باشد.[نیازمند منبع]
    عزیمت به شهر قم

    عباس آقازمانی بعد از بازگشت از پاکستان، به شهر قم رفت و به تکمیل تحصیلات دینی خود تا سطح خارج فقه و اصول در حوزه علمیه قم پرداخت (بنابر نقل قولی که از ابوشریف شنیده شده، وی پس از بازگشت از کشور پاکستان، مدتی نیز مشاور آیت الله خامنه ای که در آن زمان سمت رییس جمهوری ایران را بر عهده داشت، بوده است).
    آقازمانی همزمان با حضور در شهر قم و در زمانیکه آیت الله منتظری قائم مقام رهبری جمهوری اسلامی بود، نمایندگی وی در امور افغانستان را بر عهده داشته و به مجاهدین افغان در نبرد با دولت شوروی یاری می رساند.
    حضور مجدد در خارج از ایران و اقامت در برخی کشورهای اسلامی

    عباس آقازمانی پیش از پیروزی انقلاب، و در چارچوب مبارزه با رژیم شاه و همکاری با مبارزان و نهضت های اسلامی ایرانی و غیر ایرانی، نزدیک به هفت سال در خارج از ایران بسر برد. با گذشت ۹ سال از پیروزی انقلاب اسلامی و اطمینان وی از تثبیت آن، او در سال ۱۳۶۶ همزمان با موسم حج بار دیگر از ایران خارج شد. بعد از آن ابوشریف در برخی کشورهای اسلامی اقامت گزید.
    از جمله وی در سال های ابتدایی دهه هفتاد شمسی، مدتی در افغانستان و در میان مجاهدین افغان بوده است. چنانکه در آن زمان با خروج نیروهای شوروی سابق از افغانستان و ساقط شدن دولت کمونیستی محمد نجیب الله توسط مجاهدین، ابوشریف به همراه گروه های جهادی افغان در هنگام فتح پایتخت، وارد شهر کابل شد.
    ابوشریف در ادامه با بروز جنگ داخلی در افغانستان و پس از تصرف کابل توسط طالبان به پاکستان رفت.[۴]
    عباس آقازمانی در سال های دهه هشتاد شمسی نیز در کشور پاکستان حضور داشته و به فعالیت های علمی و دینی اشتغال داشته است.[۵]
    روزنامه ایران، در ویژه نامه رمز عبور شماره ۴ خود منتشر شده در ۲۲ شهریور سال ۱۳۸۹، ضمن مصاحبه با ابوشریف، به تشریح سوابق مبارزاتی و مسئولیت های او پس از پیروزی انقلاب اسلامی پرداخته است.[۱]
    در مورخه ۱۶/۴/۱۳۹۰ روزنامه خراسان خبر از حضور مجدد وی در ایران داد که انتشار این خبر در سایت های خبری، مطبوعات و محافل سیاسی ایران بازتاب یافت.
    موضع گیری در قبال وقایع سال۱۳۸۸

    ابوشریف در ۱۱ خرداد ۱۳۹۳ طی مصاحبه ای با سایت فرهنگ نیوز گفت:
    معلوم است که تا وقتی این توان نظامی در ایران وجود دارد دیگر آن ها نمی توانند با زور کودتا کنند. کما اینکه در مصر کودتا کردند و حکومت منتخب اخوان المسلمین را از بین بردند و در الجزایر ۱۰ سال پیش این کار را کردند و انتخابات را بهم زدند ولی در ایران دیگر نمی توانند کودتا کنند. یک قدرت نظامی مثل سپاه و بسیج ایستاده و هرگونه توطئه و کودتا را خنثی می کند و این قدرت نظامی قوت قلبی است هم برای ملت ایران هم برای امت اسلامی در جهان، که یک نیروی نظامی در برابر این استعمارگران ایستاده و جلوی توطئه آنها را حداقل در ایران و منطقه می گیرد. تا وقتی ما از یهود و نصارا تبعیت نکینم و نوع حکومت آنها را قبول نکنیم آنها از ما راضی نمی شوند و علیه ما توطئه می کنند و راضی نمی شوند که ما حکومت خدا و رسول خدا و ولی خدا و ولی فقیه را داشته باشیم. در حالی که اسلام اینگونه پیش می رود ما باید یک موضع ارشادی داشته باشیم و از این نظر ما رسالت داریم که آنها را از انحراف باز داریم، نه اینکه خودمان همه چیزمان را کنار بگذاریم از ولایت فقیه و نظام و سنتها و فرهنگ مان دست بکشیم و از فرهنگ های آنها پیروی کنیم. در زمان پیامبر اکرم (ص) هم دشمنان اسلام خیلی فتنه می کردند که بین مسلمانان اختلاف بیاندازند و مسلمانان را از مسیر اصلی بازدارند و می بینیم ۳ تا از خلفا به قتل رسیدند. یعنی در داخل امت اسلامی این اختلافات از طرف دشمنان اسلام در همان موقع هم بوده و یهودی هایی که به دین خودشان هم واقعاً معتقد نیستند همان موقع بین مسلمانان فتنه انگیزی می کردند. خواص باید طرفین این اختلافات را توجیه کنند و آنها را به خطر این اختلافات آگاه کنند و اثر جهانی آن را بر روحیه تمام مسلمانان جهان، بلکه بر روحیه تمام مردم جهان را به آنها گوشزد کنند و به آنها بفهمانند این کارها نه به نفع اسلام است نه به نفع ایران و نه به نفع انسانیت است. چراکه نظام ولایت فقیه به عنوان یک نظام انسانی و منجی بشریت و نظام پیرو راه انبیا و کتب آسمانی و در برابر نظامهای ماتریالیستی و ناسیونالیستی و لیبرالیستی و فاشیستی در جهان مطرح است. و نظام اسلامی می خواهد نجات بخش انسان باشد نه اینکه یک گروهی را که می خواهند در جهان برتری داشته باشند را نجات دهد. باید به این آقایانی که اختلاف می کنند و نظام را زیر سوال می برند گفت که شما به خاطر اختلافات گروهی و درونی و شخصی به روحیه تمام مسلمانان و انسانهای جهان لطمه نزنید و دور هم بنشینید و کمی گذشت کنید و با هم به تفاهم برسید .[۶] خلاصه فعالیت های سیاسی و مسئولیت ها قبل و پس از انقلاب


    • ۱- عضو حزب ملل اسلامی
    • ۲- تدریس در داخل و خارج از کشور
    • ۳- گذراندن دوره های آموزش چریکی و عملیاتی در اردوگاه های فلسطینی
    • ۴- حضور در نبردهای چریکی مبارزین فلسطینی علیه اسرائیل
    • ۵- مؤسس گروه حزب الله در ایران
    • ۶- حضور در جنگ های شهری لبنان
    • ۷- عضو شورای فرماندهی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
    • ۸- فرمانده و بنیانگذار واحد عملیات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
    • ۹- نماینده شورای عالی دفاع در غرب کشور
    • ۱۰- فرمانده عملیات غرب کشور
    • ۱۱- رئیس ستاد جنگی غرب کشور
    • ۱۲- نماینده تام الاختیار سپاه و عضو شورای عالی سازمان کمک به جنبش های آزادی بخش
    • ۱۳- قائم مقام کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
    • ۱۴- فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
    • ۱۵- سفیر جمهوری اسلامی ایران در پاکستان
    • ۱۶- نماینده قائم مقام وقت رهبری در امور افغانستان و عضو شورای عالی افغانستان[۷]
    مختار: خدایا بهشتت را نمیخواهم ، فقط آنقدر به من فرصت بده تا دستم دوباره به قبضه شمشیرم برسد ؛
    آنوقت اگر خواستی به دوزخم بفرستی ... بفرست .





  3. #3
    دیگه صاحب خونه هستن
    تاریخ عضویت
    ۱۳۴۸-دی-۱۱
    محل سکونت
    شیرازووو ، فلکه گازوو ، کوچه درازووو ، در بازووو
    جنسيت
    برادر
    سن
    -1993
    نوشته ها
    11,532
    امتیاز : 120,698
    سطح : 100
    Points: 120,698, Level: 100
    Level completed: 0%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 76.0%
    افتخارات:
    SocialYour first GroupRecommendation First ClassVeteranCreated Album pictures
    تشکر کردن : 35,003
    تشکر شده 41,918 در 9,299 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    مخالفت
    206
    مخالفت شده 164 در 130 پست

    پیش فرض

    تنها مصاحبه با مرموزترين سردار سپاه ،32 سال پيش

    شاید عده ای از همرزمان قدیمی او که تصاویری در کنار وی در آلبوم های شخصی خود دارند، بر ما ایراد بگیرند که «مرتضی رضایی» را «سردار بی تصویر سپاه» یا لا اقل «کم تصویر ترین سردار سپاه» بنامیم.

    این حقیقت غیر قابل انکار است که مرتضي رضايي، پر رمز و راز ترین مرد سپاه پاسداران است.

    به گزارش گروه وبگردي باشگاه خبرنگاران ، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، از زمان تاسیس در سال 1358 تا سال 1360 که محسن رضایی به فرماندهی آن رسید، چندین سرپرست و فرمانده را تجربه کرد.حتی آیت الله خامنه ای نیز برای مدتی سرپرستی سپاه را بر عهده داشت. بر طبق اسناد و اقوال معتبر، مرتضی رضایی، دومین فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به شمار می رود. این فرماندهی زیاد طولانی نشد اما، نام مرتضی رضایی به طرز کم نظیری در تاریخ دفاع مقدس ، گم شد و قدیمی ترین بچه های سپاه و جنگ هم به سختی ردی از مرتضی رضایی داشتند تا این که به سال 1372، در اخبار سراسری، حکمی از سوی مقام معظم رهبری، خطاب به مرتضی رضایی منتشر شد. این خبر که بدون پخش تصویری از «مرتضی رضایی»، و با پوششی ضعیف پخش می شد، خبر از انتصاب این سردار کهنه کار به مقام «حفاظت اطلاعات سپاه پاسداران» می داد. از آن پس باز هم «مرتضی رضایی» در پس پرده ای از رمز و راز پنهان شد تا یک دهه ی بعد، که حکم کم سر و صدای دیگری، خبر از تغییر مسئولیت او داد. آخرین باری که نام «مرتضی رضایی» در رسانه ی ملی و خبرگزاری ها شنیده شد، به سال 1385 و در جریان حکم زیر بود:
    «بسم الله الرحمن الرحيم
    سردار سرتيپ پاسدار مرتضي رضايي
    بنا به پيشنهاد فرمانده كل سپاه و نظر به حسن سوابق خدمتي و تجارب ارزنده در تصدي مسووليتهاي فرماندهي و اطلاعاتي، شما را به سمت جانشين فرمانده كل سپاه پاسداران انقلاب اسلامي منصوب ميكنم.
    انتظار ميرود در ايفاي اين مسووليت مهم با همدلي و همفكري فرماندهان و مسوولين سپاه همه همت و تلاش خود را در جهت تحقق اهداف و ماموريتهاي محوله و انسجام بخشيدن به امور در كمك به فرمانده سپاه بكار بگيريد.
    از زحمات و تلاشهاي دلسوزانه سردار سرتيپ ذوالقدر در اين سمت قدرداني و تشكر ميكنم.
    توفيق همگان را از خداوند متعال خواستارم.
    سيد علي خامنه اي»
    طبق آخرین اخبار، سرتيپ پاسدار «مرتضي رضايي» چندین سال است هیچ مسئولیتی در سپاه ندارد و روزهای بازنشستگی خود را طی می کند، البته رسانه های غربی و ضدانقلاب، کماکان مسئولیت ها و ماموریت های تخیلی و هالیوودی برای ایشان تراشیده و منتشر می کنند که حتی محض خنده هم ، نشانه هایی از حقیقت در آفرینش آن ها تعبیه نشده است.
    در طول سال هایی که نام «مرتضی رضایی» گاه و گداری در رسانه برده می شد، رسانه های خارجی و ضد انقلاب، او را با القاب و عناوین عجیب و غریبی معرفی کرده و کارهای محیرالعقولی را به ایشان نسبت می دادند اما این سردار، کم ترین تمایلی برای ابهام زدایی از شخصیت خویش، نشان نداد و امروزه، با وجود پهنه ی وسیعی از اطلاعات ریز و درشت و راست و غلط که از رجال سیاسی و نظامی در فضای مجازی و دیگر رسانه ها وجود دارد، یک قطعه عکس واضح و از همه مهم تر «تایید شده» از «مرتضی رضایی» وجود ندارد یا یهتر است گفته شود در دسترس رسانه ها نیست. شاید عده ای از همرزمان قدیمی او که تصاویری در کنار وی در آلبوم های شخصی خود دارند، بر ما ایراد بگیرند که «مرتضی رضایی» را «سردار بی تصویر سپاه» یا لا اقل «کم تصویر ترین سردار سپاه» بنامیم اما این حقیقت غیر قابل انکار است که وی، پر رمز و راز ترین مرد سپاه پاسداران است و این گرچه به اقتضای تخصص او (یعنی عملیات اطلاعاتی) باز می گردد، اما روحیه ی «رسانه گریز» ایشان، از همان سال 1358، هم مشهود بوده و عکس های تاریخی و قدیمی نیز از او به سختی یافت می شود.
    نگارنده ی این سطور شخصا با افرادی گفتگو کرده است که ادعا نموده اند شخصیتی به نام «مرتضی رضایی» وجود ندارد و این یک نام مستعار است که به مسئولین حفاظت اطلاعات سپاه داد می شود. هر دلیل طرح چنین ادعای جالبی، بیش تر ضعف اطلاعات تاریخیِ صاحبان آن است اما نشان دهنده ی موفقیت «مرتضی رضایی» در استراتژی جهادی و انقلابی خویش است. قطعا دوری از های و هوی تبلیغاتی و تظاهرات رسانه ای، قدرت مانور بسیاری را برای مرتضی رضایی ایجاد کرده است. این همان استراتژی دشوار اما کارآمدی است که شخصی چون عماد مغنیه نیز توانست با به کارگیری اش، ضربات هولناکی بر دشمنان وارد سازد.
    به گواهی آنان که سردار رضایی را به خوبی می شناسند، مجاهدات او برای صیانت از انقلاب اسلامی و نهضتِ روح الله، منحصربفرد و بسیار درخشان است اما شخصیت و روحیه ی خاص ایشان، باعث شده است ، در پسِ پرده ی گمنامی باقی بماند. امید که مدال«عاقبت به خیری» بر سینه ی این سربازِکارآزموده ی انقلاب اسلامی تصب شود و خداوند اجری درخور به مجاهدات خاموش اما دشمن شکن او عطا فرماید.
    آن چه خواهید خواند، تنها مصاحبه ی سردار «مرتضی رضایی» در مقام فرماندهی سپاه است که در تابستان سال 1359، انجام گرفته و البته عکسی هم ضمیمه ی آن نیست:

    س: برادر رضايي مختصري درباره ي زندگي خود، مخصوصاً بعد از ورود به سپاه را برايمان توضيح دهيد.
    ج: بسم الله الرحمن الرحيم - من از آن خصوصيات انقلابي و زندان و امثال اينها ندارم، جزو همين مردم عادي بودم كه توي انقلاب و مقداري هم قبل از آن رشد كرده بودم، در ابتداي ورودم به سپاه در پادگان ولي عصر انجام وظيفه نموده و بعد از جنگ پاوه به كردستان رفتم و مسئول عمليات غرب كشور شدم، پس از بازگشت از كردستان قائم مقامي سپاه تهران را به عهده گرفتم و هم اكنون نيز مسئوليت فرماندهي سپاه را به عهده ي من گذاشتند.

    س: مشكلات و نواقص سپاه را چگونه بررسي مي كنيد؟
    ج: مشكلات و نواقص سپاه به صورت مجرد قابل بررسي نيست، مشكلاتي وجود دارد كه نتيجه ي انقلاب است. انشاء الله به مرور زمان و در ”جريان انقلاب" اين مشكلات رفع خواهد شد.

    س: براي گسترش ”كمي" و ”كيفي" سپاه پاسداران انقلاب اسلامي چه اقداماتي لازم است انجام بگيرد؟
    ج: به نظر ما بيشتر گسترش ”كيفي" بايد انجام بگيرد فكر مي كنم سپاه يك پشتوانه ي فكري و يك پشتوانه ي ”ايدئولوژيك" پيدا كند و كم تر در مسائل داخلي و مسائل جزئي شركت بكند تا انشاءالله، سپاه پس از اين كه به خودسازي رسيد بتواند در سطح جهاني مطرح شود.

    س: آيا سپاه مي تواند كاملاً مستقل و به دور از دخالت ديگران در خارج از سپاه حركت و عمل كند؟ و آيا تا به حال اين كار انجام گرفته است؟
    ج: سپاه تا به حال كم تر توانسته مستقل عمل كند. ولي نظر ما اينست كه سپاه مي بايستي كاملاً مستقل و به دور از دخالت ديگران انجام وظيفه نمايد و ما مي خواهيم اين كار را انجام بدهيم.

    س: تقويت ايدئولوژيكي و فكري سپاه را داراي چه درجه اي از اهميت مي دانيد و تا به حال در اين مورد چه اقداماتي انجام شده و برنامه ي آينده سپاه در اين مورد چيست؟
    ج: مسئله ”ايدئولوژي" در درجه اول است. زيرا كه سپاه پاسداران براي حفظ ايدئولوژي اسلامي و گسترش آن تشكيل شده و حفاظت از اين مكتب را به عهده دارد. به نظر من اقدامات انجام شده در اين مورد ضعيف بوده و مي توانم بگويم به علت درگيري هايي كه وجود داشته اقداماتي انجام شده است، ولي ما مي خواهيم اين مسئله را در درجه اول قرار بدهيم و روي ”ارتش اسلامي" و چگونگي ارتش اسلامي و ساخت و بافت يك ارتش اسلامي كار بكنيم و بيش از اين كه به مسائل ديگر بپردازيم روي اين مسئله فكر كنيم.

    س: در مورد رسيدگي به خانواده ي شهدا، و مجروحين سپاه چه اقداماتي انجام گرفته و چه برنامه اي در آينده پياده خواهيد كرد؟
    ج: تا به حال در اين مورد اقداماتي انجام گرفته و برادرها تا آنجايي كه از دستشان مي آمده كار كردند. ولي نظر من اينست كه شهداي ما كه از همه چيزشان گذشتند و باعث شدند انقلاب اسلامي روي پايش بايستد انقلاب اسلامي هم براي ”بودن خودش" لازم است كه رسيدگي به امور اين شهدا را در درجه ي اول قرار بدهد. و طوري نشود كه خداي نكرده عده اي زده بشوند و خانواده هايشان به انحراف كشيده شوند و به اميد خدا در صدد هستيم تا امكانات مالي و رفاهي را در اختيارشان قرار دهيم و احتياجات آنان را از همه لحاظ تأمين كنيم و همانطوري كه برادرهايمان زنده هستند و مبارزه مي كنند وقتي هم كه شهيد مي شوند چون باز به نظر ما زنده اند بتوانيم همان امكانات را در اختيار خانواده هايشان قرار بدهيم.

    س: از لحاظ ”اقدامات رفاهي" براي اعضاي سپاه چه تداركي خواهيد ديد؟
    ج: افرادي كه به سپاه آمده اند به خاطر رفاه نبوده است. سپاه امكانات رفاهي به آن معني ندارد، آن ها كه در سپاه فعاليت مي كنند آن چه كه در توانشان است در اختيار مكتب خودشان مي گذارند و رفاه تا آن حدي در سپاه است كه پاسدار را به طرف خودش نكشد. پاسدار معلول رفاه نشود و به خاطر رفاه نيايد بلكه به اصطلاح رفع احتياج پاسدار باشد تا آن حدي كه الان هم در امكانات سپاه است.

    س: نظر شما در مورد شيوه ي عضوگيري در سپاه چيست؟
    ج: سپاه قصد ندارد يك نيروئي درست بكند كه فقط با ”كميت" گسترش نمايد، زيرا شيوه ي ما به صورت عضوگيري نيست ”عضويابي" هست. يعني كساني كه واقعاً از همه چيزشان در راه اين ”مكتب" مي گذارند. بيايند و در سپاه فعاليت بكنند. البته اين تا به حال كمتر انجام شده سعي ما بر اين است كه بتوانيم اين روش را ادامه بدهيم و پياده بكنيم.

    س: آيا اداره ي قسمت هاي مختلف سپاه بايد به صورت فردي باشد يا شورائي؟
    ج: چون سپاه يك ارگان نظامي هست به طور كلي بايستي وحدت فرماندهي داشته باشد. ولي نمي شود مشورت را از آن دور كرد چون مشورت در اسلام قابل توجه است و ما هم سعي مي كنيم كه با برادرهاي ديگر در قسمت هاي مختلف در كارها مشورت بكنيم، ولي آن چه كه مسلم است وحدت فرماندهي در يك ارگان نظامي از موارد لازمه است.

    س: نظر به اين كه مسافرتي به مناطق مرز و غرب كشور انجام داديد، در اين بازديد كمبودها و مشكلات برادران پاسدار را چگونه ارزيابي كرديد؟
    ج: در غرب كشور كمبود زياد است و تا به حال به آن منطقه كم تر رسيدگي شده و ما سعي خواهيم كرد كه بعد از اين بيش تر به اين مسئله توجه شود.

    س: روحيه برادرهاي پاسدار در آن منطقه جنگ زده چگونه بود؟
    ج: روحيه برادران پاسدار مثل هميشه در سطح بالا بوده و من هم روحيه آن ها را در سطح خوبي ديدم.

    س: در رابطه با رهنمودهاي امام، همكاري سپاه و ارتش، سپاه و ژاندارمري و كلاً نيروهاي انتظامي چه اقداماتي انجام خواهيد داد. ثانياً به منظور تبليغات در غرب كشور چه طرح هايي (براي اجرا) در نظر داريد؟
    ج: ما با ارتش هماهنگي ايجاد خواهيم كرد و انشاء الله همان طور كه امام هم فرمودند بايد اين هماهنگي را به سطحي ببريم كه به يك ”وحدت خاص" برسيم. ما در غرب كشور ستاد عمليات غرب را تشكيل داديم تا برادران تبليغات ما و روابط عمومي ما بتواند آن كارهايي كه برادران مان در آن منطقه با مشقات زياد انجام مي دهند به مردم برسانند. و مردم ببينند كه فرزندان شان چطور با چنگ و دندان از اين انقلاب حفاظت مي كنند كساني هستند كه براي كوبيدن سپاه و از صحنه خارج كردن آن تبليغاتي مي كنند. اگر سپاه از صحنه خارج بشود، به نظر من مملكت از صحنه خارج مي شود و اسلام از صحنه خارج مي شود و اين است كه من معتقدم برادران تبليغات ما و روابط عمومي ما اگر خوب كار كنند نشان خواهند داد كه انسان به طور كلي در راه آن ”عقيده "اي كه دارد چطور زندگي مي كند كه نشان خواهند داد كه برادران ما چگونه در سنگرها با كمبود مواد غذايي، با كمبود اسلحه و مهمات هر چه كه ”توان شان" هست، انجام مي دهند. وقتي مي گوييم با چنگ و دندان، واقعاً با چنگ و دندان مرزهاي اين كشور را حفظ مي كنند و با نبود امكانات، از آن چه كه دارند يعني از ”جان" خودشان مي گذرند. من از برادران تبليغات مان، از برادران روابط عمومي سپاه مي خواهم به اين مسائل بيش تر برسند و كم تر در داخل اين شهر فعاليت كنند، بيش تر سعي كنند اين شهداي زنده ي ما را در سراسر كشور در سنگرها، در مناطق جنگي، در كوه، و دشت به خاطر حفظ اسلام مبارزه مي كنند و هيچ انتظار مادي از سپاه، دولت و ملت ندارند، فقط در رابطه با ”الله" و ”معنويت" خودشان هست كه دنباله اين مبارزه را گرفته اند و با اين روحيه ي قوي اين راه را دارند ادامه مي دهند دريابند. و اميدواريم كه ”شما" (خبرنگاران) اين روحيه را بين مردم منعكس كنيد تا مردم هم فرزنداني كه البته به آن ها اعتقاد دارند بهتر بشناسند و بدانند كه ”اسلام"، انسان را چگونه تربيت مي كند يعني براي اين كه بدانند اسلام براي انسان چه ”معنايي" دارد خوب است كه از اين برادران ما به عنوان ”شاهد" يك ”انسان" شناخت پيدا كنند.

    س: براي دوره هاي تخصص برادران سپاهي از قبيل خلباني، تكاوري و غيره چه اقداماتي لازم است صورت بگيرد؟
    ج: سپاه به خاطر اين كه بتواند آن رسالت عظيمي كه بر دوشش هست انجام بدهد مسلماً بايد اين دوره ها را ببيند. انشاءالله، هم دولت و هم ارتش و هم ارگان هاي ديگر به ما كمك خواهند كرد كه اين دوره ها را بگذرانيم.

    س: چه پيامي به عنوان مسئول سپاه پاسداران انقلاب اسلامي براي برادران و خواهران سپاهي داريد؟
    ج: پيام من به برادران پاسدار اينست كه خودشان را كمتر درگير مسائل جزئي بكنند و بيشتر به مسائل تشكيلاتي سپاه برسند. تا ما بتوانيم سپاهي داشته باشيم كه آلت دست هيچ قدرتي نشود و چون معتقديم كه سپاه بايد در ابعاد جهاني كار بكند لازمه اش اينست كه يك بنيان خيلي محكم و يك تشكيلات خيلي قوي داشته باشد. به اين خاطر از پاسداران مي خواهم، خودشان را آلوده به كارهاي جزئي نكنند و به آموزش سپاهي گري كه بيشتر در مسائل ايدئولوژي هست، توجه بكنند و بيشتر به اين مسائل برسند و نظم را رعايت بكنند. البته اين نظم كه مي گويم دستاويز يك عده اي نشود كه سپاه نامنظم است، بلكه فقط به اين صورت مطرح مي كنم كه نظم سازماني خودشان را حفظ بكنند، كاري انجام ندهند كه سپاه نقطه ضعف از خودش نشان بدهد و اين نقطه ضعف يك ”فرد" پاسدار عاملي بشود كه ديگران كل سپاه را بكوبند.
    مختار: خدایا بهشتت را نمیخواهم ، فقط آنقدر به من فرصت بده تا دستم دوباره به قبضه شمشیرم برسد ؛
    آنوقت اگر خواستی به دوزخم بفرستی ... بفرست .





  4. #4
    دیگه صاحب خونه هستن
    تاریخ عضویت
    ۱۳۴۸-دی-۱۱
    محل سکونت
    شیرازووو ، فلکه گازوو ، کوچه درازووو ، در بازووو
    جنسيت
    برادر
    سن
    -1993
    نوشته ها
    11,532
    امتیاز : 120,698
    سطح : 100
    Points: 120,698, Level: 100
    Level completed: 0%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 76.0%
    افتخارات:
    SocialYour first GroupRecommendation First ClassVeteranCreated Album pictures
    تشکر کردن : 35,003
    تشکر شده 41,918 در 9,299 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    مخالفت
    206
    مخالفت شده 164 در 130 پست

    پیش فرض

    چکیده در اسلحه خانه ها را به روی مبارزان افغانی باز کردم :

    بیجا نیست اگر نام عباس آقازمانی را مرد رازآلود انقلاب اسلامی بدانیم. فراز و نشیب های زندگی سیاسی او که ابوشریف را تا فرماندهی کل سپاه پاسداران بالا برد و تا مناطق محروم افغانستان و پاکستان کشاند، برای روایت نیاز به ساعت ها مصاحبه دارد. گفتگوی پیشرو در در ماه رمضان 1390 در تهران انجام شده است و برای اولین بار منتشر می شود.

    درباره دستگیری خود توسط ساواک توضیحاتی را دادید، گویا شما با فریب ساواک در سال ۵۰ از کشور گریختید در این مورد توضیح بفرمایید؟

    در آن زمان برای جلوگیری از تزاحم فعالیت های ساواک و شهربانی و سایر نیروهای امنیتی کمیته ای مشترک به نام کمیته ضد خرابکاری تشکیل شده بود. در مقابل آن نیروهای سیاسی جهت هماهنگی عملیات و عدم تداخل آنها کمیته ای به وجود آمده بود. این کمیته شامل حزب الله و سایر گروه ها بود. در این جریانات بسیاری از اعضای سازمان مجاهدین خلق با دامی که آن زمان برایشان گذاشته بودند، دستگیر شدند و با عملیات حزب الله رئیس کمیته ضد خرابکاری به نام سرتیپ طاهری ترور شد.
    این واقعه برای رژیم گران تمام شد و به دنبال دستگیری عاملان آن بودند. آن زمان من در زندان بودم و آنها به این نتیجه رسیدند که حزب الله عامل این عملیات بوده است. تصور می کردند که با آزادی من می توانند دوستانی که با من در ارتباطند را دستگیر کنند. زمانی که من آزاد شدم، به همه پیغام دادم سراغ من نیایند. زیرا که تحت نظر هستم. نیروهای ساواک هر روز سراغ من می آمدند و از من پرس وجو می کردند مخصوصاً در مورد برادر خانمم که در حزب الله بود و در این ترور دست داشت. چند روز خانه ما و او محاصره بود ولی به نتیجه ای نرسیدند. ناچار دوباره مرا به کمیته بردند و رئیس آنجا که از این موضوع بسیار عصبانی بود، داروهایی را که مصرف می کرد به من نشان داد و تهدیدهای بسیاری کرد ولی دوباره من را آزاد کردند. آن زمان احتمال نزدیک شدن محمد عباسی به خودم را که فراری بود می دادم و به همین خاطر تصمیم دیگری گرفتم.
    روز بعد با تغییر قیافه و لباس و با داروی سیانور از تهران خودم را به اصفهان رساندم. بعد از آنجا به همراه تعدادی ازدوستان که پیشنهاد دادند با آنها به بندرعباس بروم و از طریق قایق به دوبی فرار کنم، به سمت بندرعباس حرکت کردم. از آنجا قصد سوار شدن به قایق را داشتم ولی بندر پر از ساواکی بود. به همین خاطر شبانه پیاده از پلیس راه بندرعباس گذشتم از آنجا با ماشینی باری به سمت کرمان حرکت کردم. در میانه راه در قهوه خانه سوار اتوبوس کرمان شدم و نزدیک غروب به کرمان رسیدم. شب را در همان ترمینال خوابیدم و فردا با تهیه بلیت زاهدان، به آنجا رسیدم. شب را در هتلی که یک افغانی در آن کار می کرد روی تختی خوابیدم و قبل از اینکه رئیس هتل بیاید و مدارک بخواهد، پولی به آن افغانی دادم و از آنجا رفتم.
    روی نقشه از شمال شرقی زاهدان نزدیک ترین راه به مرز پاکستان ۴۰کیلومتر فاصله داشت که بعد از ۳۶ ساعت
    پیاده روی به آنجا رسیدم. از آنجا که مرز بشدت کنترل می شد از راه های پر پیچ و خم کوه ها با تشنگی بسیار دو روزی را گذراندم وبه جاده اصلی برگشتم، متوجه شدم که از مرز عبور کردم. کنار جاده سوار ماشین شدم. آن پاکستانی که حال مرا خراب دید سروصورتم را شست ولی بنا به تجربه خود به من آب نداد، تا چند کیلومتر بعد که چند نارنگی یافت و من با خوردن آنها نجات یافتم.
    جناب عالی در اولین مجمع و جلسات حزب جمهوری اسلامی حضور یافتید جلساتی که بسیاری از افراد مطرح سیاسی نظیر قطب زاده، بنی  صدر و… که بعضاً متضاد هم بودند، شرکت داشتید. آیا از شما برای عضویت در حزب دعوت شده بود و اگر اینچنین بود چرا این دعوت را نپذیرفتید؟

    همان طور که عرض کردم ارتباط بنده با شهید بهشتی به مرکز تحقیقاتی که در محله ما بود بر می گشت، بعد از تشکیل سپاه، بنده در خدمت آقای موسوی اردبیلی درس کفایه را می خواندم. با آقای بهشتی هم در ارتباط بودم و در مورد حزب بحث می کردیم. مثلاً از آنجایی که اختلافات پیش آمده بود و اشخاص مختلف مواضع و دیدگاه های متفاوتی داشتند روزی به شهید بهشتی گفتم شما مواضع حزب را مشخص کنید و بعد از آن افراد را جذب کنید. ایشان قبول کردند و بعد از چند وقتی به من گفتند بخشی از مواضع حزب آماده شده است و شما مطالعه کنید.
    آن زمان من دائماً در کردستان و سیستان و جاهای عملیاتی دیگر بودم ولی آقای منصوری و بجنوردی که از حزب ملل با آنها همراه بودم با توجه به حضور در تهران در جلسات حزب شرکت می کردند. زمانی که تهران بودم به حزب سر می زدم و با آقای بادامچیان که در زندان با وی آشنا شده بودم و سایر دوستان در مورد مسائل مختلف صحبت می کردم، ولی هیچ گاه برای عضویت در حزب جمهوری دعوت رسمی از من نشد فقط یک بار آقای موسوی اردبیلی گفت که نام شما را برای حزب فرستادیم اما من پیگیر این موضوع نشدم و تمام رابطه ما با دوستان براساس همان روابط دوستانه قدیمی بود.
    روابط شما با بنی صدر از چه زمانی آغاز شد گویا این روابط به دوران حضور شما در اروپا باز می گردد؟

    درست می گویید، زمانی که اروپا رفتم، در آنجا عربی و قرآن را در انجمن های اسلامی آموزش می دادم. در آنجا شاخه هایی از نهضت آزادی و جبهه ملی در انجمن های اسلامی اروپا وجود داشتند و نشریاتی نیز از سوی اینها چاپ می شد. آقای بنی صدر نشریه «راه ما»را منتشر می کرد و شعار«راه ما راه مصدق» را مطرح می کرد.
    من را از آنجایی که با پاسپورت پاکستانی سفر کرده بودم در اروپا نمی شناختند و حتی به جلسات انجمن های اسلامی دعوت هم نمی شدم. اما در مقابل بنی صدر بسیار شناخته شده بود و حتی این گروه ها را رهبری نیز می کرد. من در یکی از همین جلسات با آقای بنی صدر آشنا شدم و اعتراض خود را نسبت به شعار این نشریه ابراز داشتم و گفتم: شما به جای «راه ما راه مصدق»، بگویید «راه ما راه محمد(ص)» زیرا ما مسلمان هستیم که او هم در ظاهر پذیرفت. همچنین در آن زمان سازمان مجاهدین خلق کتاب هایی به نام شناخت و اقتصاد منتشر کرده بود، بنی صدر به توصیه من همراه برخی دیگر کتاب هایی در این زمینه و در پاسخ به مجاهدین خلق نوشت.
    البته واقعیت امر را می خواهم با روایتی از انجیل شرح دهم. نقل شده است که به حضرت مسیح اعتراض شد که چرا شما همیشه با فاحشه ها و انسان های بدکار نشست و برخاست می کنید؟ او در جواب گفت که چوپان با گله در حال حرکت در مسیر کاری ندارد بلکه به دنبال گوساله ای می رود که از گله جدا شده است تا گم نشود و گرگها او را نخورند. هدف من هم از اینکه با این ها نشست برخاست می کردم همین بود، به امید اینکه آنها را هدایت کنم و به راه برگردانم. بنابراین نقش ما در هدایت بنی صدر و دیگران در اروپا بود. در حالی که همان زمان همه از بنی صدر حمایت می کردند زیرا او آخوندزاده و مورد تأیید حوزه علمیه بود و از وجوهات شرعی استفاده می کرد. در حالی که او وجوهات را برای تبلیغ مصدق صرف می کرد. ولی هیچ کس از من که زندان رفته بودم و شعار اسلامی می دادم حمایتی نمی کرد. رابطه بین ما خوب نبود. زمانی هم که آقای رجایی کابینه خود را تشکیل داد برای انتخاب وزیر خارجه اختلافات بسیاری بین او و بنی صدر وجود داشت، شهید رجایی شش نفر را که من نیز جزو آنها بودم معرفی کرد ولی بنی صدر به هیچ وجه قبول نکرد.
    ماجرای انتخاب شما برای فرماندهی سپاه پاسداران چگونه بود؟

    همانگونه که در آیین نامه سپاه آمده بود باید بعد از شش ماه، شورای فرماندهی از طریق انتخابات مشخص شود. در فضای جدید برای اجرای امور اداری سپاه، پرسنلی شامل روابط عمومی، تدارکات و اطلاعات بود. پرسنلی سپاه توسط انجمن اسلامی دانشجویان خارج از کشور اداره می شد و با واحد عملیات سپاه در رقابت بودند. این رقابت از آنجایی ایجاد شد که پرسنلی سپاه از نیروهای عملیات ایراد می گرفت. ولی پرسنلی سپاه بعد از شش ماه در نامه ای از بنی صدر که فرمانده کل قوا بود خواست تا انتخابات سراسری برگزار نشود، این درخواست از آن رو بود که آنها معتقد بودند که برخی دارای هواداران بسیار هستند و با این انتخابات تبدیل به یک اسطوره خواهند شد و در صورت برگزاری انتخابات حتماً اینها انتخاب خواهند شد، لذا پیشنهاد دادند که خود شما عده ای از فرماندهان را انتخاب کنید و آنها فرمانده جدید را انتخاب کنند.
    به همین خاطربنی صدر روزی به فرماندهی سپاه آمد. در حالی که من در جبهه ها بودم، وی انتخابات را به شیوه خود برگزار کرد. در این انتخابات عده ای به جلال الدین فارسی و گروهی به دوزدوزانی و برخی هم به غرضی رأی دادند اما من بیشترین آرا را بدست آوردم و بدین ترتیب به عنوان فرمانده سپاه انتخاب شدم. اما بنی صدر در حکم خود اینگونه نوشت که من ابوشریف را به عنوان فرمانده سپاه انتخاب می کنم. بعد من از بنی صدر خواستم تا حکمی برای بنده با عنوان انتخاب من برای فرماندهی سپاه از طریق انتخابات بنویسد ولی نپذیرفت و گفت همان حکمی را که دادم کافی است.
    بنابراین من به خدمت امام رفتم و عرض کردم که این حکم آقای بنی صدر، حکم ضعیف و سستی است و من نمی توانم با این کار کنم زیرا برخی اختلافات بنی صدر با سایر مسئولان به سپاه هم کشیده خواهد شد. من گفتم اگر شما این حکم را تأیید کنید من کار را ادامه می دهم و الا حکم را نمی پذیرم. امام حکم را تأیید ولی امضای آن را به فردا موکول کردند. روز بعد قصد داشتم خدمت امام بروم تا حکم را امضا فرمایند، اما حاج احمد آقا این اجازه را به من نداد. بدین ترتیب امام حکم را تأیید نکردند و من هم استعفا دادم. پس از آن افراد مختلفی از جمله آقای دوزدوزانی انتخاب شدند ولی ازآنجایی که شورای فرماندهی سپاه کسی را برای رهبری جبهه ها نداشت چارت سازمانی را تغییر داد و جای فرماندهی عملیات را پایین آورد و پرسنلی را ارتقا بخشید و آیت الله خامنه ای را به عنوان فرماندهی سپاه منصوب کردند. از من هم خواستند تا مسئول پاسخگویی به جبهه ها باشم که من قبول نکردم و بعد از سه ماه با معرفی من مرتضی رضایی که فرمانده سپاه تهران بود با حکم بنی صدر و تأیید امام فرمانده سپاه شد.
    پس فرماندهی خود در آن دوره کوتاه را قبول ندارید؟

    من فقط یک ماه از بنی صدر حکم گرفتم و به دنبال تأیید امام بودم ولی آن را نپذیرفتم، به غیر از آن باقی زمان را هم مسئولیتی نداشتم.
    اما شما در استعفانامه تان علت استعفا را کارشکنی ها و اختلافات اعلام کرده بودید؟

    کارشکنی آن بود که برخی از فرماندهان سپاه بنی صدر را قبول نداشتند و من با حکم او فرمانده بودم. علاوه بر این در کل کشور هم اختلافات بسیاری بود. تا جایی که امام به بنی صدر، رجایی و برخی دیگر از سیاسیون دستور داد تا سخنرانی نکنند. شورایی هم برای نظارت بر آنها تعیین کردند. این اختلافات در درون سپاه تا جایی پیش رفت که حقوق پاسداران و بسیجی ها را با تهمت هایی مثل مکتبی نبودن نمی دادند و عملیات ها را تضعیف می کردند.
    شما در دوره ای که بنی صدر به عنوان رئیس جمهور در کشور حضور داشت در مسائل سیاسی یا نظامی با وی اختلاف نظری داشتید؟

    وقتی ایشان به عنوان رئیس جمهور معرفی شد ما در بسیاری مسائل اختلاف داشتیم من همواره سعی کرده بودم که نظرات خودم را ابراز دارم و دیدگاه هایم را به آقای بهشتی و منتظری و سایر افراد در مورد مسائل مختلف از جمله بگیر و ببندهایی که آن زمان صورت می گرفت و به انقلاب ضربه می زد ابراز داشته بودم. با آقای بنی صدر هم در مواردی دچار اختلاف نظر بودیم.
    ممکن است کمی مصداقی تر بفرمایید؟

    هر چند در حال حاضر نمی توانم به طور مفصل شرح دهم ولی بارها تأکید می کردم که اختلاف درون رژیم باعث تضعیف آن می شود. همچنین در انتخابات مجلس کشاکش بسیاری برای انتخاب نماینده تهران بود که عقیده داشتم باید مذهبی ها با هم ائتلاف کنند تا چپی ها و جبهه ملی ها در انتخابات پیروز نشوند و در این راستا از نمایندگان حزب جمهوری اسلامی وبنی صدر را به منزلم دعوت کردم تا به توافق برسند و متحد شوند که آقای شاه آبادی از جامعه روحانیت مبارز و آقای بادامچیان از طرف حزب جمهوری اسلامی آمده بودند.
    همچنین در جلسات شورای عالی دفاع به عنوان نماینده آن شورا در جبهه غرب منصوب شده بودم و از آنجایی که جنگ آغاز شده بود از من هم خواستند تا برای هماهنگی نیروهای بسیج و سپاه و ارتش در غرب کمک کنم. ما طرحهایی را داشتیم تا از غرب به بغداد نزدیک شویم که در جلسات شورای عالی دفاع مطرح می کردیم و در اولین عملیات هم که در غرب صورت گرفت ۲۰۰ نفر را اسیر کردیم. اما عین لفظ آقای بنی صدر است که گفت: «شما می خواهید با این کارهایتان قهرمان باشید.»
    بنده به عنوان کسی که هیچ گاه با کسی رابطه حزبی نداشتم و قصدم این بود تا اجازه ندهم انقلاب ضربه بخورد با همه گروه ها و اشخاص داخل نظام ارتباط داشتم تا اینها باهم درگیر نشوند و نظام تضعیف نشود.
    پس دغدغه شما در آن زمان وحدت بوده است؟

    بله، دقیقاً.
    شما مدتی هم به عنوان نماینده شورای عالی دفاع در غرب کشور بودید که آنجا هم به فاصله کوتاهی، به هر صورت کنار رفتید یا کنار گذاشته شدید، آیا این موضوع با عزل بنی صدر ارتباطی داشت؟
    نه، هرچند براساس عقیده ما که خداوند می فرماید: و اذا جائهم امر من امر و بالحاو الامر مهن مسائلی که به امنیت جامعه مربوط می شود و باعث خطر برای جامعه یا روحیه افراد جامعه می شود نباید در ملأعام به مردم عادی گفت و این گونه اخبار را باید به پیامبر یا ولی امر که به اعتقاد ما همان ولی فقیه است باید گفت. در غرب کشورهم گروه های سیاسی مشغول فعالیت بودند و متأسفانه قبل از انقلاب گروه های چپ و راست همگی بر ضد شاه فعالیت می کردند همه اینها معتقد بودند تا سرنگونی حکومت شاه باید با سایر گروه ها متحد و همراه شوند و تاکتیک آنها چنین بود که در آن زمان با مسلمانان متحد می شویم تا شاه را فراری دهیم.
    متأسفانه این منطق بعد از انقلاب به دست گروه های سیاسی افتاده و به عنوان گروه های درون نظام شناخته می شدند. ولی قصد داشتند به نوبت باقی گروه ها را سرنگون کنند و امور را خود به دست بگیرند. این کارها حتی به جبهه های جنگ نیز کشید که بنی صدر به همین خاطربه من رسما گفت که می خواهی با این کارهایت قهرمان شوی. حتی برخی از این گروه های سیاسی که نمی خواهم نام آنها را ببرم در سپاه هم نفوذ کردند و ایجاد مشکل کردند. از جمله این مشکلات، از آنجایی که در غرب به موفقیت هایی رسیده بودیم قصد تضعیف آنجا را داشتند تا از این طریق بگویند ابوشریف کاری نمی کند. ما این موضوع را به آقای رجایی گفتیم و او دستور پرداخت مبلغی را برای حقوق بسیجیان داد. اما باز هم اختلافات بسیاری در کشور بود و این کشمکش ها باعث کنار رفتن من شد.
    برخی از فرماندهان از جمله شهید داود کریمی که معتقد به عملیات از سمت جبهه غرب بودند نیز از سپاه حذف شدند، آیا ماجرای شما نیز نظیر همان رویداد است؟

    نه، موضوع شهید کریمی به این موضوع مربوط نیست. استعفای من به خاطر ندادن حقوق بسیجیان بود. بعد آیت الله خامنه ای اصرار کردند که بمانم ولی با توجه به استمرار مشکلات من قبول نکردم.
    و از سپاه جدا شدید؟
    نه من از فرماندهی سپاه استعفا داده بودم به عنوان یک نیروی داوطلب به جبهه رفته بودم و از سوی شورای عالی دفاع به عنوان نماینده در غرب انتخاب شدم و مسئولیت هماهنگی نیروهای ارتش و سپاه و بسیج را داشتم و عملاً دیگر نیروی سپاه نبودم.
    علت اینکه بعد از آن به وزارت خارجه رفتید و در پاکستان مشغول شدید چه بود؟

    می دانید که در زمان رژیم پهلوی من با فرار از ایران چند سالی را در پاکستان بودم و در مدارس دینی آنجا درس خوانده بودم و با مردم آنجا آشنا بودم. انسان می تواند در پاکستان زندگی ارزانی را داشته باشد. خب بعد از استعفا از نمایندگی شورای عالی دفاع من قصد داشتم به شغل اصلی ام که معلمی بود برگردم و دوباره تدریس را ادامه دهم، اما دوستان مخالفت کردند و گفتند که برای نظام بسیار بد است که ابوشریف با این همه تجربه، معلمی کند و باید پستی را قبول کنید.
    من نپذیرفتم تا اینکه یکی از دوستان با صراحت به من گفت یا سفارت یا زندان باید بروی، زیرا شما شخصی نیستید که بیکار بنشینید و ممکن است دوباره سپاهی تشکیل دهید و باعث ایجاد مشکل شوی. ولی من هرچه گفتم من قصد معلمی دارم نپذیرفتند تا اینکه خدمت امام رفتم و به او گفتم که من نمی خواهم به سفارت بروم و ایشان با عطوفت به شانه من زد و گفت پسرم سفارت برای تو خوب است برو!
    مهم ترین اقدام شما در پاکستان چه بود و دولت حاکم و گروه های سیاسی تا چه میزان برای شما مشکل ایجاد کردند؟

    از آنجایی که با پاکستان آشنایی کافی داشتم، زمانی که به آنجا رفتم انقلاب اسلامی بر مردم پاکستان تأثیر گذاشته بود. ولی از سوی نیروهای سعودی و امریکا سعی می شد تا علیه انقلاب اسلامی ایران در کشورهای همسایه تبلیغ کنند تا انقلاب به دیگر نقاط سرایت نکند. به همین خاطر بین شیعیان و اهل سنت جنگ به راه می انداختند. برای مثال در محله کراچی مسجد شیعیان را آتش می زدند و آنها را تحریک می کردند تا شیعیان هم به اقدامات متقابل دست بزنند.
    یعنی جنگ فرقه ای؟

    بله، من می دانستم که انگلیسی ها آنجا نزدیک ۲۰۰سال حکمرانی کرده بودند و سیاست تفرقه بینداز و حکومت کن را دنبال می کنند. سعی ما این بود که جلوی این توطئه ها را بگیریم و از سران شیعه که قصد حمله به مسجد اهل سنت را داشتند در کراچی دعوت کردیم و با آنها گفت وگوکردیم و از آنها خواستیم که از مراجع تقلیدشان در این مورد استفتاء کنند. آن زمان شیعیان پاکستان یا مقلد آقای خویی، شیرازی و یا امام خمینی بودند اما خواستند تا از امام استفتاء شود و تلگرافی را به دفتر امام فرستادیم و امام پاسخ دادند که شیعیان خود را کنترل کنند و این کار را انجام ندهند. این فتوای امام مؤثر بود و آنها از این کار صرفنظر کردند.
    کار ما در پاکستان این بود که سعی کنیم در سایه وحدت و امنیت افکار انقلاب اسلامی را در کشورهای دیگر پیش ببریم ولی با جنگ و کشمکش این مسائل طبیعتاً پیش نمی رفت. به همین خاطر مشهور بود که من آنجا نمازهایم را در مساجد مختلف اهل سنت به جا می آوردم و امام جماعت آنها از اینکه سفیر ایران پشت سرشان نماز خوانده است افتخار می کردند. بدین ترتیب با آنها نشست و برخاست می کردیم، آنها نیز از من در مورد علت جنگ با عراق می پرسیدند چرا که صدام و سعودی ها تبلیغ می کردند که جنگ عراق با ایران جنگ مسلمانان و آتش پرستان است و حتی در این رابطه کتاب های متعدد و قطوری هم چاپ کرده بودند که آتش پرستی در حال گسترش به سمت خلیج فارس است. در مسجدی به نام لعل در اسلام آباد که نماز جمعه هم برگزار می شود، روحانی اهل سنت بعد از نماز عشاء مردم را به پیروی از اسلام ناب سعودی ها دعوت می کرد و اسلام آتش پرستان ایرانی را دروغین می نامید. من حین صحبت هایش دوبار گفتم که آقا در ایران حکومت آتش پرستی نیست حکومت اسلامی است. بعد از آن درگوشش گفتند که او سفیر ایران است و صحبت هایت را عوض کن. بعد از سخنرانیش به او گفتم که این حرفهایی که می زنید صحیح نیست که او گفت که شما مهمان هستید و ما با مهمان بحث نمی کنیم. جالب این است که خواهرزاده همان پیش نماز که بعد از مرگ وی جانشین اش شده امروز به همراه من راهی ایران شده است.
    خلاصه کار ما در پاکستان این بود که اهل سنت را جذب انقلاب اسلامی می کردیم و از طریق شرکت در جمع های آنها انقلاب اسلامی و رهبری آن را مطابق سنت می دیدند زیرا سفیر ایران همیشه در نماز جماعت آنها حضور دارد و کارهایش را براساس آموزه ها و سنت های اسلامی تنظیم می کرد.
    دوره حضور شما در پاکستان بسیار کوتاه بود و بعد از آن هم دیگر خبری از شما در وزارت خارجه نشد؟

    دو علت عمده داشت که از گفتن یک دلیل آن به علت مسائل امنیتی معذورم. ایران در پاکستان دارای بزرگترین هیأت دیپلماتیک خود است زیرا ۴ کنسولگری، ۵ خانه فرهنگ و یک مرکز تحقیقات فارسی دارد. برخی افرادی که به کنسولگری ها آمده بودند بسیار بی تجربه بودند و حتی با زبان و ادبیات و فرهنگ آنجا هم آشنا نبودند. متأسفانه این ها با بی تدبیری های خودشان باعث دامن زدن به تفرقه های مذهبی می شدند و با وجودی که به آنها تأکید کردم علیه روحانیون پاکستان مصاحبه نکنند ولی آنها شروع به اتهام زنی و مزدورخواندن برخی از روحانیون پاکستانی کردند به طوری که یکی از رهبران اهل سنت کراچی ۴۸ ساعت فرصت داد تا یکی از دیپلمات هایمان را از آنجا بیرون کنیم و تهدید کرد که بعد از ۴۸ ساعت او را خواهند کشت.
    بعد از این جریانات، گروه ها بر ضد انقلاب اسلامی ایران و امام راحل تظاهراتی راه انداختند و عکس های امام را که در مغازه های شیعیان پاکستان بود به آتش کشیدند.
    بعد از این جریان من به ایران آمدم و به آقای رفسنجانی گفتم اگر شما من را به عنوان سفیر قبول دارید باید این دیپلمات ها را از پاکستان خارج کنید تا تنش به پایان برسد، ولی آنها قبول نکردند و آقای ولایتی گفت: ما شما را قبول داریم و مقاومت کنید که من قبول نکردم که در این شرایط کار را ادامه دهم چراکه من براساس اصولم کار می کردم.
    بعد از آن آقای رفسنجانی پیشنهاد داد در کشوری دیگر سفارت را برعهده بگیرم ولی گفتم که من در کشمکش کار نمی کنم بنابراین من در همان پاکستان ماندم.
    گویا سفارت لیبی را هم به شما پیشنهاد دادند؟

    البته اول به من پیشنهاد سفارت لبنان و بعد هم لیبی را دادند ولی گفتند شما در آنجا موضع دارید.
    در راستای اختلافات جلال الدین فارسی با امام موسی صدر؟
    من هیچ اختلافی با امام موسی صدر نداشتم و جلال الدین فارسی با ایشان مشکل داشت و علیه او کتاب نوشت. والا من با فلسطینی ها کار می کردم منظور از موضع هواداری من از فلسطینی ها بود. بعد از آن بحث لیبی پیش آمد که آنجا هم گفتند موضع داری و نهایتاً به پاکستان رفتم.
    وزارت خارجه معتقد بود که از آنجایی که من به پشتو و انگلیسی مسلط هستم ۸ سال در آنجا بمانم در حالی که دوره سفارت چهارساله است. ولی بعد از دو سال ونیم به خاطر این اختلافات و کشمکش ها پاکستان را ترک کردم.
    و برگشتید ایران؟

    بله، آن زمان من مریض بودم و می خواستم که مرخصی استعلاجی بگیرم تا در این فرصت دکترای خود را ازآلمان بگیرم که گفتند باید بازنشسته شوی. بدین ترتیب از وزارت خارجه که در واقع از آموزش و پرورش به آنجا منتقل شده بودم بازنشسته شدم.
    و شروع به تحصیل در حوزه علمیه قم کردید؟
    من قبلاً درس حوزوی را تا درس خارج خوانده بودم که در درس خارج آقایان شرکت کردم.
    بعد از آن شما به عنوان نماینده آقای منتظری در زمینه افغانستان منصوب شدید؟
    نه چه کسی گفته من نماینده شخص آقای منتظری بودم؟ ماجرا بدین شکل است که به پیشنهاد آیت الله خامنه ای که رئیس جمهور بودند به عنوان مشاور ولی فقیه در مسئله افغانستان انتخاب شدم. زیرا ایران با علما و طلاب و بسیاری از مردم افغانستان در ارتباط بود لذا به فرد آشنا به مسائل افغانستان نیاز بود تا مسائل را هماهنگ کند.
    آن زمان امام مریض بودند و این کارها را به آقای منتظری واگذار کرده بودند، به همین خاطر ما به ایشان گزارش می دادیم و بنابر این من نماینده ولی فقیه در افغانستان بودم نه نماینده شخص آقای منتظری.
    با توجه به حضور نیروهای ارتش سرخ در افغانستان شما مسئول اقدامات عملیاتی هم در افغانستان بودید؟
    نه، صرفاً کار ما هماهنگی با خانواده های شهدا و علمای افغانی بود.
    شما با مهدی هاشمی معدوم هم ارتباطی داشتید؟
    آقای مهدی هاشمی، آن زمان مسئول نهضت های سپاه بودند و هیچ گونه رابطه ای با او نداشتم مگر اینکه گاهی او را در دفتر آقای منتظری می دیدم.
    شما از اقدامات ایشان در افغانستان مثل
    تفرقه افکنی و کشتار گروهی که در محاکمه ایشان هم مطرح شد در جریان بودید؟
    واحد نهضت سپاه در افغانستان سازمانی مسلح را ایجاد می کند که این گروه مسلح در کنار سایر گروه های مسلحی مثل گروه آقای محسنی و آقای مزاری بودند که فعالیت می کردند. گروه های افغانی با هم درگیر بودند زیرا برخی از آنها تاجیک و برخی هزاره بودند و گروه های آیت الله محسنی اکثراً تاجیک بودند ولی سایر گروه هزاره بودند و اختلافات قومی داشتند که ربطی به آقای مهدی هاشمی نداشت.
    ماجرای سفر دوباره شما به پاکستان چه بود؟
    وقتی مسئله افغانستان هم به اختلافات همیشگی کشیده شد، ما در شورای افغانستان با حضور وزیر اطلاعات، وزیر خارجه و ارشاد هر هفته جلسه داشتیم و ماهی یکبار هم آیت الله خامنه ای در این جلسه شرکت می کردند. که کار این شوراها به اختلاف کشید من به آیت الله خامنه ای گفتم که در این اختلافات نمی خواهم باشم و استعفا دادم.
    بعد از جریانات آقای منتظری و مهدی هاشمی، آیت الله خامنه ای مرا خواستند تا مشاور در مسئله افغانستان باشم. در همان زمان، سپاه از من خواست تا به پاکستان بروم و دیدارهایی با آقای شهید عارف حسینی و علمای دیگر انجام دهم و با وجود مشغله های اقتصادی که داشتم فوراً از طریق هواپیما به بمبئی بعد از آنجا به پاکستان رفتم در آنجا با یکی از علمای اهل سنت پاکستان به نام شاه احمد روحانی که همیشه ضدایران مصاحبه می کرد و هر سال برای زیارت قبر یکی از علمای سنی به نام گیلانی به عراق می رفت دیدار کردم و از او خواستم به ایران بیاید. او با هیچ کدام از اعضای کنسولگری ایران به خاطر نداشتن ریش دیدار نمی کرد!
    بعد از این دیدار سپاه اصرار داشت که من در پاکستان بمانم ولی از آنجایی که شرایط را مهیا نمی دیدم تصمیم گرفتم تا برای ادامه تحصیلات به آلمان بروم. ولی بعد از ملاقات با ایشان به دلیل برخی اقداماتی که صورت گرفته بود و دولت پاکستان به من که سابقه فرماندهی سپاه را داشتم مظنون شد و مرا دستگیر کردند که بعد از چند روز با وساطت کنسولگری آزاد شدم.
    در این سفر هیچ تنخواه یا پولی برای انجام مأموریت به من داده نشده بود و چون سفر فوری بود من نیز با خود پولی نیاورده بودم. بعد از آزادی از زندان از آنجایی که پولی نداشتم و نیروهایی هم که آن اقدامات را انجام دادند مرا رها کرده بودند به دفتر افغان ها که قبلاً به همه گروه های شیعه و سنی از جمله آقای حکمتیار و ربانی کمک می کردیم رفتم و از آنها پول و ویزای پاکستان را خواستم. آقای حکمتیار که نفوذش از همه  گروه های افغانی در پاکستان بیشتر بود این کار را کرد و علت آن هم این بود که پانزده گروه شیعه وسنی در افغانستان می جنگیدند که برخی از آنها اسلحه را می گرفتند و می فروختند و برخی هم با اسلحه ها با سایر گروه ها مبارزه می کردند وتنها گروهی که کاملاً با ارتش سرخ می جنگید همین گروه حکمتیار بود.
    به همین خاطر ۶۰درصد کمک های دولت پاکستان به گروه حکمتیار بود. ۴۰درصد دیگر برای سایر گروه ها و خب حکمتیار نفوذی بسیاری داشت. ولی دولت پاکستان ویزا نداد و خواست تا دولت ایران مرا تأیید کند. سفارت من را به دلیل آن که روابط شان با پاکستان خوب بود و نمی خواست که این روابط به خاطر فرد حساسی مثل من خدشه دار شود تأیید نکرد. من به سفارت ایران رفتم در آن زمان آقای میر محمود موسوی سفیر ایران بود و گفت که خیلی بد است که شما در خانه افغان ها اقامت کنید و از سوی دیگر در ایران شایعه شده که شما پناهنده شده اید. شما اگر ایران نمی خواهید بروید حداقل در سفارت بمانید. من گفتم که این شایعات تازه نیست و زمانی که من در دفتر فرماندهی قصرشیرین بودم شایعه کردند که ابوشریف به عراق پناهنده شده و گرا می دهد تا برای ایران بزنند. یا زمانی که در پاکستان سفیر بودم شایعه می کردند که به امریکا پناهنده شدم. بنابراین من سفارت نرفتم و ویزا هم نگرفتم تا اینکه با وساطت قاضی الحسین احمد من ویزا گرفتم.
    ویزا گرفتید و به گروه حکمتیار نزدیک شدید؟

    من در پیشاور با همه گروه های سنی و شیعه در ارتباط بودم و آقای ربانی بارها تأکید کرد که ابوشریف در اسلحه خانه ها را به روی نیروهای افغان باز کرده است.
    ولی در یک مدت حکمتیار و ربانی با هم می جنگیدند؟
    بله. بین این دو اختلاف افتاده بود اما همه تلاش های من و بسیاری دیگر این بود تا اختلافات را از بین ببریم.
    پس اینکه شما مشاور و معاون حکمتیار بودید کذب است؟
    نه، من معاون ایشان نبودم. ولی تجربیاتم را در اختیار همه  گروه ها از گروه حکمتیار تا گروه ربانی و وحدت اسلامی قرار می دادم. منتها به این دلیل نزدیکی من با ایشان مشهور شد چرا که آقای حکمتیار برای ما ویزا تهیه کرده بود.
    یعنی بعد از آن رابطه نزدیکی نداشتید با توجه به اینکه پشتوها وابسته به پاکستان و تاجیک وشیعیان وابسته ایران ارزیابی می شدند؟
    این سؤال را باید از ربانی پرسید زیرا همانطور که عرض کردم با همه  گروه ها در ارتباط بودم و بسیاری از آنها را خود من آموزش داده بودم. در کابل هم در دفتر آقای خلیلی و هم دفتر آقای مزاری و هم آقای حکمتیار و ربانی بودم.
    هنگامی که طالبان به کابل آمدند شما با تغییر چهره از آنجا خارج شدید، ماجرا از چه قرار بوده است؟

    وقتی طالبان آمدند آقای حکمتیار که نخست وزیر بود و آقای ربانی رئیس جمهور اینها با نیروهایشان به شمال افغانستان رفتند ولی از آنجایی که نمی خواستم با آنها بروم زیرا معلوم نبود بعد از شمال کجا باید برویم. در خانه برخی از اعضای حزب وحدت اسلامی در کابل باقی ماندم.
    در همان جا طالبان خانه به خانه را می گشتند و من مجبور شدم از راه جلال آباد که دو ساعت تا پاکستان است با تغییر قیافه فرار کنم.
    من زمانی که رسیدم ماشین رفته بود و طالبان اثاثیه مردم را می گشتند. به همین خاطر مجبور شدم از راه قندهار با ماشینی که نیروهای طالبان مرخصی می رفتند همراه شوم. من هم مانند طالبان عمامه گذاشتم و به دلیل ظاهری که داشتم آنها باور نمی کردند که ایرانی باشم و با من مثل یک ملا برخورد می کردند و سؤالات شرعی شان را از من می پرسیدند. به همین نحو به قندهار رسیدم و از آنجا به دفتر حزب وحدت اسلامی در کویته رفتم.
    به عقیده بسیاری جنگ شیعیان و حکمتیار و شیعیان با ربانی و احمدشاه مسعود باعث تضعیف دولت آنها و نهایتاً تصرف کابل توسط طالبان شد، نظر شما در این رابطه چیست؟

    ببینید حکمتیار و گروه های شیعه با ربانی می جنگیدند. منتها همه اینها با هم آشتی کردند و دست سازش دادند و زمانی طالبان آمدند که این دو باهم به توافق رسیده بودند.
    گروه های افغان بارها با هم پیمان صلح و دوستی در تهران و مکه حتی کنار خانه خدا بستند ولی فوراً نقض پیمان می کردند. علت این پیمان شکنی ها چه بود؟
    برخی از آن برادران، به دلیل عدم اعتقاد به امامت و ولایت و رهبری، برایشان مرجعیت تقدس ندارد و آنها نمی توانند با هم متحد شوند و با هم نجنگند. هر آخوند خود را رهبر می داند و بر ضد دیگران فتوا می دهد. حتی بارها از آنها خواستیم که با هم فتوایی صادر کنند و این جنگ های داخلی را حرام اعلام کنند. ولی هرگز این کار را نکردند.
    به همین خاطر هر چند وقت یکبار به جان هم می افتند. علت دیگر آن امریکایی ها بودند که از زمانی که شوروی از افغانستان خارج شد شورای فرماندهان را تشکیل دادند تا این احزاب را تضعیف کنند. در این شورا هزینه بسیاری کردند که متأسفانه احمد شاه مسعود که فرمانده نظامی بود مسئولیت تشکیل این شورا را به عهده داشت و بدین ترتیب فرماندهان را از نظارت رهبران دینی خارج کردند و جنگ را به شکل یک تجارت درآوردند. که احزاب ایدئولوژی خاصی هم داشتند مثلاً گروه های حکمتیار و ربانی اعتقاداتی شبیه اخوان المسلمین داشتند.
    با توجه به اعتقاد شما به نظام جمهوری اسلامی، در مدتی که شما در افغانستان بودید آیا سفارت از وجود شما استفاده کرد؟

    نه، من هیچگونه رابطه ای تا زمان سفارت آقای منصوری که از رفقای قدیمی من بود با مسئولان نظام نداشتم.
    با آقای ناطق هم دیدار نداشتید؟
    چرا ایشان هم یکبار آمدند و من به ملاقات ایشان رفتم و از من خواستند تا به ایران برگردم. ولی از آنجایی که حرف های بسیاری پشت سر من زده شده بود، نمی خواستم به ایران برگردم و به این تهمت ها جواب بدهم لذا این دعوت را رد کردم و اینجا به عنوان یک معلم خوب عربی و علوم اسلامی کارم را انجام می دهم و شاگردان خوبی را تربیت می کنم و تجربیاتم را به مبارزان پاکستانی انتقال می دهم. کار فرهنگی و آموزشی انجام می دهم، در حالی که در ایران اجازه قم رفتن نمی دهند و می خواستند من را محدود کنند.

    به نظر شما انگیزه برخی از دوستان قدیمی برای تخریب شما چیست؟

    بهتر است جواب ندهم.
    به عقیده بسیاری که با تاریخ انقلاب آشنا هستند به شما بی مهری شده است آیا تا به حال از نظام دلگیر شده اید؟
    بی مهری نبوده است بلکه ظلم بوده است مثلاً مرا برای دیدار با علماء به پاکستان بردند ولی بعد از آن اقداماتی که انجام دادند مرا رها کردند و باعث شد بسیاری امکانات مادی زندگی ام را از دست بدهم و خانواده ام متلاشی شود و درحالی که فرزندان من در آنجا درس می خواندند و برای ادامه تحصیل پذیرش بگیرند که باید از طریق سفارت پذیرش دهند ولی پذیرش ندادند و مجبور شدند به ایران بیایند و به واقع از هر جهت ظلم شده است ولی به هرحال ظلمی که به امام حسین(ع) شد بسیار بالاتر و سنگین تر بود. من هم همه  این مشکلات را به خاطر پیشرفت انقلاب اسلامی پذیرفتم تا آسیبی نبیند. زیرا ما در راه این انقلاب زندان رفتیم و سختی های بسیار کشیدیم که انقلاب براساس عقیده ما بود و حاضر هستم که در راه آن کشته شویم و بسیاری مشکلات را تحمل کنیم. ولی هیچ گاه دلگیر نشدم و در این مدت ۲۵ سال با هیچ گروه خبری حتی از خود ایران مصاحبه نکردم، از این جهت که شاید در مصاحبه حرفی بزنم که باعث آسیب به نظام شود. بنابراین با همه این مظالمی که بر من و خانواده ام رفته است، معتقد به انقلاب و ولایت فقیه هستم.

    نظرتان در مورد ولایت حضرت آیت الله خامنه ای چیست؟

    ما ولایت فقیه را به عنوان یک اصل اساسی معتقدیم و ولایت ایشان یک ولایت مقدس است که ۲۲سال است دراین جایگاه قرار دارند و تضعیف ایشان تضعیف اصل ولایت فقیه است زیرا که در راستای ولایت چهارده معصوم قرار دارد. هر چند در فقه می گویند ممکن است مجتهد در به دست آوردن حکم خدا اشتباه هم کند ولی باز هم حکم او حکم خداست و همه مقلدین باید از او اطاعت کنند و ایشان به عنوان ولی فقیه تقدس دارند.
    مختار: خدایا بهشتت را نمیخواهم ، فقط آنقدر به من فرصت بده تا دستم دوباره به قبضه شمشیرم برسد ؛
    آنوقت اگر خواستی به دوزخم بفرستی ... بفرست .





اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

علاقه مندی ها (Bookmarks)

علاقه مندی ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
درباره ما

جامعه مجازی رهپویان به عنوان شبکه اجتماعی اعضاء کانون فرهنگی رهپویان وصال از سال 1381 و به عنوان یکی از قدیمی ترین تالارهای گفتمان فضای وب فارسی مشغول به فعالیت می باشد. تمامی تلاش دست اندرکاران مجموعه، فراهم آوردن محیطی سالم، مفید و آموزنده برای کاربران گرامی می باشد بدیهی است مطالب درج شده نظرات کانون رهپویان وصال نبوده و نظرات رسمی در سایت رهپویان وصال درج می گردد.

ارسال پیام به مدیر سایت
session بارگذاری مجدد کد امنیتی مندرج در تصویر را وارد کنید:
شادی روح 14 شهید کانون فرهنگی رهپویان وصال صلوات

Content Relevant URLs by vBSEO 3.6.1