کاربری
کاربر گرامی به خوش آمدید . اگر این نخستین بازدید شما از سایت است , لطفا ثبت نام کنید:
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 3 , از مجموع 3
  1. #1
    عضو جامعه
    تاریخ عضویت
    ۱۳۴۸-دی-۱۱
    جنسيت
    برادر
    نوشته ها
    330
    امتیاز : 30,146
    سطح : 100
    Points: 30,146, Level: 100
    Level completed: 0%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 99.1%
    افتخارات:
    Veteran25000 Experience PointsTagger First Class
    تشکر کردن : 285
    تشکر شده 67 در 62 پست
    مخالفت
    0
    مخالفت شده 0 در 0 پست

    پیش فرض عملیات رمضان :

    جبهه : جنوب موقعیت : شرق بصره


    تاریخ : 22/4 تا 7/5/1361


    نوع تک : گسترده


    فرماندهی : مشترک سازمان : مشترک


    استعداد نیروهای درگیر : ایران : 164 گردان پیاده ، زرهی و مکانیزه و 10 گردان توپخانه
    عراق : 162 گردان پیاده ، زرهی و مکانیزه


    هدف عملیات : تصرف مواضع دشمن در امتداد مرز شلمچه تا کوشک و تهدید شهر بصره
    تلفات انسانی عراق : 7715 نفر


    توضیحات :

    عملیات با هدف اصلی تصرف مواضع معروف به مثلثی عراق در منطقه انجام گرفت و پس از آنکه این مواضع به سرعت سقوط کردند نیروهای ایرانی پیشروی را به عمق ادامه داده و تا انتهای کانال پرورش ماهی نزدیک شط العرب و شمال شرقی بصره پیشروی نمودند ، اما این پیشروی بدون هیچ گونه پوشش و پشتیبانی انجام شد ، در نتیجه نیروهای عراقی که توانسته بودند پل های روی کانال را حفظ کنند به پشت نیروهای ایرانی آمده و آنها را به محاصره در آوردند .


    این یکی از دردناک ترین و پرتلفات ترین عملیات های ایران بود و فقط بخشی از واحدهای محاصره شده توانستند از منطقه عقب نشینی کنند .


    عملیات طی روزهای بعد با هدف انهدام نیروهای عراقی ادامه یافت تا پیروزی بدست آمده باعث تشویق آنها به پیشروی نگردد .

  2. کاربر روبرو از پست مفید حسنعلی ابراهیمی سعید تشکر کرده است .


  3. #2
    عضو جامعه
    تاریخ عضویت
    ۱۳۴۸-دی-۱۱
    جنسيت
    برادر
    نوشته ها
    330
    امتیاز : 30,146
    سطح : 100
    Points: 30,146, Level: 100
    Level completed: 0%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 99.1%
    افتخارات:
    Veteran25000 Experience PointsTagger First Class
    تشکر کردن : 285
    تشکر شده 67 در 62 پست
    مخالفت
    0
    مخالفت شده 0 در 0 پست

    پیش فرض

    لحظات سخت و نفس گیر عملیات رمضان/ گلوله تانک در مقابل فشنگ کلاشروز شمار هشت سال دفاع مقدس پر از خاطرات عملیات هایی است که رزمندگان میهن اسلامی در حافظه تاریخ ثبت و ضبط کرده اند و عملیات رمضان را می توان ادامه عملیات بیت المقدس نامید که همزمان با ماه مبارک رمضان در 22 تیرماه سال 61 با رمز «یا صاحب الزمان ادرکنی» آغاز شده بود.







    به گزارش خبرگزاری فارس از تبریز، روز شمار هشت سال دفاع مقدس پر از خاطرات عملیات هایی است که رزمندگان میهن اسلامی در حافظه تاریخ ثبت و ضبط کرده اند، یکی از آن عملیات های بزرگ هشت سال دفاع مقدس که به خود اختصاص داده است عملیات رمضان است که می شود آن را در ادامه عملیات الی بیت المقدس به حساب آورد که با شعار« یا صاحب الزمان ادرکنی» صورت گرفته است.سروان حسنعلی ابراهیمی سعید به گواه 106 ماه و 16 روز حضور مداوم در خط مقدم جبهه به عنوان تاریخ شفاهی هشت سال دفاع مقدس حضور فعالی در عملیات رمضان داشت و به صورت شفاف و دقیق لحظه به لحظه آن عملیات را به خوبی به تصویر می کشد.وی که در هشت سال دفاع مقدس به عنوان شکارچی تانک های دشمن عمل می کرد در این عملیات نیز با انهدام چند تانک روحیه مضاعفی به رزمندگان بخشیده بود.با حسنعلی ابراهیمی سعید در یک ظهر رمضانی همکلام شدیم تا از عملیات رمضان برایمان بگوید. او در بسیاری از عملیات ها حضور داشت و هر وقت می خواهد در مورد هر کدام از عملیات ها حرف بزند بغض سنگینی گلویش را فشرده و ابتدا چند قطره اشک نثار دوستان و همرزمان شهیدش می کند.







    از راست:
    سروان حسنعلی ابراهیمی سعید،
    استوار مهدی رحمتی،
    شهید موسی خاموشی
    و
    استوار رحیم ملکی





    مقدمات خاص آغاز عملیات ها


    ظاهرا شروع عملیات در هشت سال دفاع مقدس هم مقدمات و آداب و رسوم خاصی داشت، توجیه رزمندگان و ارائه اطلاعات اولیه یکی از خصوصیت هایی بود که می توان به قطعیت عملیات مطمئن شد.

    ابراهیمی سعید با یادآوری آغاز عملیات رمضان گفت: چون این عملیات در ماه مبارک رمضان صورت گرفت نام آن عملیات رمضان گذاشته شد.در ابتدا گردان 283 سوار زرهی در منطقه کوشک مستقر بود، برای اجرای عملیات ما را به منطقه پاسگاه زید اعزام کردند اما صحبت خاصی نمی کردند، بعضی از دوستان که از شهر و مرخصی شهری می آمدند، اظهار می کردند مردم شهر از یک عملیات قریب الوقوع صحبت می کنند.

    خانواده ام را به اهواز آورده بودم، بعد از استقرار در منطقه پاسگاه زید، مرخصی گرفته به شهر رفتم عصر روز بعد با یک دستگاه خودروی آیفا از اهواز حرکت کردیم.کنار یکی از دوستانم به نام مهدی فیروزان که از مرخصی می آمد نشستم، دوستم تازه عقد کرده بود و در طی مسیر اهواز تا خرمشهر از مراسم عروسی خود تعریف می کرد. ناگهان خودروی آیفا وارد جاده خاکی شد و گرد و خاک، تمام بدنمان را گرفت.به نزدیکی  محل استقرار گردان رسیدیم، بعد از خوردن شام دستور حرکت داده شد موشک  های تاو از نظر سازمانی جمعی گروهان ارکان گردان بودند و به یگان ها به صورت مامور اعزام می شدیم. من به گروهان دوم گردان مامور بودم. وقتی سوار بر مرکب های آهنین شدیم همراه من (چهار سرباز، یک راننده و سه نفر خدمه برای رساندن مهمات) بود، دو سرباز گروهان دوم که برادر بودند و اهل زنجان، با آوردن قرآن کریم، همه را از زیر قرآن رد کردند خیلی جالب شد چون شب قدر هم بود نوید سلامتی برای دوستان بود.وی ادامه داد: هوا تقریبا تاریک می شد و منطقه زیر آتش ایذایی دشمن بود، لحظات بعد در کنار خاکریز لجمن بودیم و منتظر دستور حمله، قبل از برداشته شدن خاکریز تعدادی از گردان های پیاده ارتش و بسیجیان از روی خاکریز عبور و جهت ایجاد معبر حرکت کردند. وقتی که خاکریز را برداشتند با ذکر «بسم الله الرحمن الرحیم» و رمز مبارک عملیات«یا صاحب الزمان ادرکنی» از محل شکاف خاکریز عبور کردیم.من دومین نفر بر زرهی بودم که از خاکریز رد شدم هنوز معبر باز نشده بود، منتظر شدیم. هر لحظه شدت درگیری ها بیشتر می شد. یکی از نیروهای پیاده ارتش به ما مراجعه و درخواست ایجاد آتش تیربار روی یک نقطه خاص را کرد که آتش زیادی روی بچه ها ایجاد می  کرد. من متوجه اصابت گلوله های خمپاره شدم که در یک فاصله مشخص از هم به زمین می خوردند، پیش بینی کردم که سومین یا چهارمین خمپاره نزدیک ما خواهد بود که ناگهان یک خمپاره روی یک نفربر« پی ام پی» گردان اصابت کرد و چند نفری که روی نفربر بودند به پایین پرت شدند. به کمک دوستانم رفتم یکی شهید شده بود و صورتش کاملاً از بین رفته بود زیر پیراهن سفید رنگی بر تن داشت که برای شناسایی راحت تر وی با خودکار روی زیر پیراهنش نوشتم«سرباز کلاری283س ز».









    از راست : شهید ابولفضل شمیرانی ، حسنعلی ابراهیمی سعید، یدالله حیدری




    هواپیمای سمپاش حامل منور خوشه ای



    شدت درگیری به بی نهایت رسیده بود.

    خطرناک ترین لحظه موقعی بود که صدای یک هواپیمای سمپاش دشمن شنیده شد او حامل منور خوشه ای بود. این نوع منور منطقه را مثل روز روشن می کرد و این امکان را به دشمن می داد تا آتش متمرکز روی رزمندگان ایران را اجرا کند.حرف های این کهنه سرباز دفاع مقدس که به اینجا می رسد، انگار در همان لحظه قرار گرفته و خیل انبوه مجروحان و شهیدان را مقابل دیدگان خود می بیند. برای لحظه ای مکث می کند. بغض راه گلویش را بسته است و نمی تواند از صحنه ایی که دیده است به راحتی حرف بزند.

    بعد از اینکه قطرات اشک از گونه هایش جاری می شود با همان صورت پر از اشک و آه ادامه می دهد:

    در وسط میدان مین بودیم و تعداد زیادی از مجروحان در طرفین معبر بودند، دیگر تاب و توان نگاه کردن نداشتم، با گریه از نفربر پیاده و به راننده دستور دادم در بزرگ عقب نفربر را باز کند و از سه سرباز دیگر خواستم کمک کنند تا مجروحان را به نفربر انتقال دهیم زیرا احتمال شهادت به واسطه خونریزی یا اصابت گلوله و ترکش وجود داشت.




    خدایا شجاعت فرزندان خمینی(ره) را به رخ دنیا می کشی


    به اولین مجروح که از دو دست زخمی شده بود، رسیدم و خواستم کمکش کنم با التماس به من گفت« به من دست نزنید حال من خوبه، به برادران دیگر کمک کن» به سراغ مجروح بعدی رفتم یک پایش قطع شده بود و خودش داشت بالای محل قطع شده را می بست، مجروح بعدی را نشان داد که چشمش را از دست داده بود.الله اکبر، با خودم گفتم خدایا مرا به امتحان کشیدی یا رشادت های دوستانم را به رخم می کشی یا شجاعت فرزندان خمینی(ره) را به رخ دنیا می کشی.

    موفق نشدم حتی یک نفر از مجروحان را راضی کنم، نشستم و با صدای بلند گریه کردم که راننده نفربر آمد و گفت راه باز شده و دستور حرکت دادند.از معبر خارج شدیم. با فشاری که به دشمن وارد شد ناچار به عقب نشینی گردید. ما به محل مورد نظر رسیده بودیم و شروع به ایجاد موانع پدافندی کردیم.ساعت 6 صبح بود، می دانستیم دشمن می خواهد پاتک داشته باشد، آماده می شدیم که یکی از همکارانم با درجه استوار دومی پیش من آمد از درگیری شب قبل گفت و با اظهار اینکه «امروز برادرم مراسم دارد کاش آنجا بودم» از من خواست اگر برای صبحانه چیزی دارم به او هم بدهم. از نفربر نان آوردم، هر دو مشغول خوردن بودیم صدای زوزه یک خمپاره آمد فرصت جابه جایی نداشتیم و در فاصله یکی دو متری ما زمین خورد دوستم به آغوشم افتاد، سه بار دست چپ خود را بلند کرد و با صدای بسیار بلند یک کلمه نامفهوم گفت و به شهادت رسید.چند بسیجی از من اجازه گرفتند در کنار نفر بر چند دقیقه استراحت کنند و من اجازه دادم.

    ساعت حدود هفت صبح بود که تانک های دشمن یکی یکی دیده شدند، آرایش آفندی می گرفتند. ما هم آماده شدیم، آرایش آنها کامل شد اما دریغ از یک دستگاه تانک ایران در منطقه.


    گلوله تانک در مقابل فشنگ کلاش



    وقتی پاتک دشمن شروع شد، جنگ یک طرفه شده بود و گلوله تانک در مقابل فشنگ کلاش بود. اگر سر کسی از خاکریز بالا می رفت با گلوله تانک روبه  رو می شد، به نظر می رسید ایران آمادگی پاسخگویی به پاتک آفندی دشمن را نداشت حتی امکان تامین مهمات لجمن را از دست داده بود.

    حالا دیگر نوبت من بود که شکارهایم را شروع کنم.بسیجیانی که در کنارم بودند گفتند، آن تانک هایی که می بینید آرپی جی کاری برایش عمل نکرد. سوالاتی از آنها داشتم خوب می دانستند کدام تانک را نمی شود با موشک آرپی جی زد. اسم «تی 72 »را شنیده بودم با تانک اسکورپین که در گردان داشتیم مقایسه کرده بودم، از این رو وقتی از خدمه اسکورپین شنیده بودم که بین لوله و بدنه ضعیف ترین نقطه تانک هست.

    پس باید دقت می کردم و فرصت اشتباه نداشتم.حضرت امام خمینی(ره) پیام داده بودند«رزمندگان در یک دست قرآن و دست دیگر سلاح بگیرید» من هم همیشه اطاعت امر داشتم. مچ بند را به دستم انداختم و قرآن جیبی را در کف دستم گذاشتم و بالای سکو رفتم.



    معامله با خدا




    حسنعلی ابراهیمی سعید قبل از زدن تانک ها با خدا معامله می کرد آن چنانچه می گوید:


    قبل از هر پرتاب موشک، خواسته ای از خدا داشتم، اولین خواسته من سلامتی دوست مجروحم «مختار کوشکی» بود.


    حدفاصل لوله و بدنه تانک هدفم بود اولین موشک رها شد و برجک تانک به هوا پرتاب شد.


    دومی را با یاد برادر خوانده  ام «شهید ابوالفضل شمیرانی» پرتاب کردم تانک« تی72 » دیگری آتش گرفت و روحیه مضاعفی در بین رزمندگان ایجاد شد.


    تانک سومی هم آتش گرفت تا رسید به تانک ششم آن هم از پا در آمد دشمن کاهش سرعت نزدیک شدن به نیروهای پدافندی ما را در دستور کار خود قرار داد.

    فرمانده عملیاتی منطقه وقتی آتش گرفتن تانک های پیشرفته دشمن را یکی پس از دیگری را دید جویای شکارچی تانک ها شد، فرمانده گردان 283 سوار زرهی، نام مرا گفت در همان لحظه به مدت 6 ماه ارشدیت درجه برایم ابلاغ کردند که در دستور 5085 لشکر92 زرهی درج گردید.


    شکارها ادامه داشت و یگان های پیاده ارتش و شیرمردان بسیجی وقت را مغتنم دانسته و آتش گسترده ای را روی دشمن اجرا می کنند که دشمن به کلی عقب نشینی را شروع کرد.در این لحظه ساعت 11 قبل از ظهر بود صدای بمب های روحیه «بالگردها» شنیده شد.


    صدای پنج فروند بالگرد را شنیدیم و خودشان را دیدیم که چهار فروند کبری و یک فروند 214 بود.


    هر پنج فروند پرنده با آرایش خاصی در منطقه و بین نیروهای ایرانی و عراقی دور زدند و اولین بالگرد که برای اجرای آتش با راکت لحظه ای یک جا ایستاد و از نارنجک های دودزا خود استفاده کرد، به یکباره در هوا متلاشی شد و به ده ها تکه آهن تبدیل و پراکنده شد که چهار فروند دیگر با حرکت شتابدار شروع به چرخش و سه فروند کبری با تیربار و راکت اجرای آتش داشتند و 214 به زمین نشست و دو نفر از آن پیاده و به سمت بالگرد آسیب دیده دویدند که یکی از آنها سعی داشت یکی از شهدای خلبان را جابه جا کند اما موفق نشد و برگشتند سوار بربالگرد 214 شده و از محل دور شدند.دیگ راز آن دقیقه به بعد هیچ بالگردی جهت پشتیبانی نیروهای پیاده به منطقه اعزام نشد.


    عراق برای ضد حمله دیگری آماده می شد و تاکتیک جدیدی را برای مقابله با نیروهای پیاده در نظر گرفت.


    پشتیبانی هوایی یا توپخانه ای نداشتیم




    نیروهای زرهی عراق به شکل دشتبان آرایش گرفتند و توپخانه عراق به شدت هرچه تمامتر منطقه را گلوله باران می کرد. ما هیچ پشتیبانی هوایی یا توپخانه ای و حتی تانک را نداشتیم.نیروهایی از سمت راست زید براثر فشار دشمن به سمت خط پدافندی ما مایل شده بودند، حرفی برای گفتن نداشتیم مثل اینکه بی حساب و کتاب حمله را آغاز کرده بودیم حتی چند دستگاه که چه عرض کنم یک دستگاه لودر یا بولدوزر برای ایجاد خاک ریز نبود (هنگام شروع عملیات چند دستگاه لودر در لجمن بود و می گفتند همراه ما خواهند بود ولی بعد از شروع حمله ما که دیگر لودری ندیدیم).


    به احتمال اینکه دشمن از پشت سر به یگان ما حمله کند دستور پیوستن من به قرارگاه عملیاتی گردان و حضور در کنار فرمانده گردان صادر شد.


    زیر شدیدترین آتش توپخانه ای و بمباران هوایی از موضع خود خارج و به قرارگاه گردان رفتم. قرارگاه گردان در فاصله تقریباً 2 کیلومتری خط حمله بود.


    آتش توپخانه دشمن به حدی بود که گاهی گلوله جای گلوله قبلی می خورد من برای دومین بار بود که چنین آتش تهیه را تجربه می کردم یکی الان بود و یکبار هم وقتی من و شهید ابوالفضل رجبی شمیرانی و جانباز سرافراز ایران زمین مختار کوشکی از پل جسر نادری دشت عباس به سمت دزفول دفاع کرده و در مقابل سپاه یکم مکانیزه عراق ایستادگی می کردیم، تجربه کرده بودم.


    فشار برخط مقدم هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد من اجازه خواستم از همان منطقه، تانک های دشمن را بزنم چون به فاصله 200 متر و گاهی500 متری خط رسیده بودند که فرمانده گردان ما جهت هماهنگی با فرمانده در خط سپاه با بیسیم صحبت کرد و وی ضمن مخالفت، درخواست کرد مرا مجدداً به خط برگردانند.


    در اجرای درخواست، دستور دادند من به سمت خط حرکت کنم.


    از فرمانده گردان خواستم بیاید پشت دوربین قبضه موشک انداز تاو موقعیت را ببیند. به محض خروج من از موضع فعلی، مورد هدف قرار خواهم گرفت.فرمانده گردان دستور داد که باید در هر شرایطی به خط حمله اضافه شوم. پیش نفربر «ام 113 »خودم آمدم چهار خدمه را خواستم که دو نفر را در محل باقی گذاشتم و با یک راننده نفربر ام 113 و یک خدمه بنام بهروز نوری، با خواندن آیت الکرسی از موضع خارج شدم. حدود 200 متر دور نشده بودم که از سکوی نفربر به داخل افتادم، دیدم نفربر از قسمت عقب دقیقاً محل باطری ها در حال سوختن بود، خواب سنگینی بر من مستولی شد، در محلی که افتاده بودم تا رسیدن آتش به من با گذاشتن دستم به زیر سرم و یک جابه جایی کوچک خوابیدم.درد غریبی در سرم داشتم، احساس کردم سرم مرتب به جایی برخورد می کند از خواب بیدار شدم دیدم یکی مرا کول کرده و در حین دویدن است، نمی دانستم چی شده خواب لحظه ای مرا در خود فرو می برد و بعد بیدار می شدم. احساس خفگی داشتم و گوشم نیز گرم می شود.


    در پشت خاکریز عراقی ها مرا به زمین گذاشت دیدم بهروز نوری سرباز خدمه نفربر خودم است .


    تازه متوجه شدم از گوش ها، بینی و دهنم خون جاریست، علت را پرسیدم گفت« نفربر را با گلوله مستقیم تانک زدند راننده سریع فرار کرد و شما داخل نفربر بی هوش افتادید که من با خارج کردن شما از نفربر دور شدم» الحمدالله افراد نفربر من سالم بودند.سرم گیج می رفت، خودمان را به قرارگاه گردان رساندیم تنها چیزی که در این گرمای شدید رزمنده ها را سرحال می کرد آب یخ بود که هیچ کمبودی در کل منطقه نبود. دوستان آب آوردند دست و صورتم را شستم و در کناری نشسته و بی مورد شروع به گریه کردم.



    علت را نمی دانستم، دلم گرفته بود.متوجه شدم محمد جزینی که تیرانداز دیگر موشک تاو بود و بنا به صلاح دید فرمانده گردان به خط اعزام نشده بود را احضار کردند، به وی دستور دادند قرارگاه را ترک و به خط حمله اضافه شود.به سمت نفربر ام 113 خودش رفت،


    خدمه هایش را صدا زد سوار شدند و دو درجه دار(استواریکم فضل الله زارع و استوار رحیم ملکی) و یک کارمند(موسی خاموشی) که اصلاً نباید در این منطقه می بودند و باید در بنه گردان باشند چون تعمیرکار خودرو بودند به محل گردان رسیدند.


    من جزینی را صدا کردم و با صدای بلند گفتم «جزینی فقط یک خدمه ببر» ولی وی اهمیتی به حرفم نداد و میان گرد و خاک حاصله از گلوله باران و بمب باران از نظرها دور شد.چند دقیقه بعد خبر رسید متاسفانه نفربر محمد جزینی مورد هدف گلوله تانک دشمن قرار گرفته و موسی خاموشی و فضل الله زارع شهید و جزینی شدیداً زخمی و از سرنوشت بقیه خبری در دست نیست.


    روز خیلی بدی بود ما را به منطقه ای که صبح ضربات مهلکی از دشمن خورده بودیم حرکت دادند. مثل اینکه ایران تغییر آهنگ عملیات را داشت. نیروهایی را به منطقه وارد می کرد، شب دوباره عملیات جدیدی را آغاز کردیم، قسم خورده بودم صبح انتقام سختی از دشمن بگیرم اما مگر این شیرمردان بسیجی تانک سالمی از دشمن می گذاشتند شب به روز روشنی تبدیل شده بود.


    عراق زمین را در برابر ایران مسلح کرده بود خاکریز عجیبی داشت که بعدها می گفتند مثلثی های عراق با ما می جنگیدند.نزدیکی های صبح به یک خاکریز رسیدیم، از بوی نم و رطوبتی که می آمد احساس کردم به دریاچه ماهی رسیدیم.



    دستور توقف دادند در کنار تانک اسکورپین به همراه دوستانم به نام های مهدی فیروزان اهل مراغه و شیرزاد نجات فر اهل سلماس ایستادم.


    شیرزاد و مهدی فقط چند قدم از خاکریز دور شده به محلی رسیدند که از طرفین وسایلمان پوشش ایجاد نمی کرد. صدای خمپاره «120میلی متری» دشمن یک لحظه همه جا را به هم ریخت.



    بدنم پر از خون و گوشت بود ولی سالم بودم به طرف دوستان رفتم دو بسیجی عزیز و شیرزاد همان لحظه شهید شده بودند اما مهدی زنده بود ولی بدنش نصف شده بود چون خمپاره مستقیم روی باسن وی افتاده بود من فریاد می زدم ولی کسی نبود به دادمان برسد.مهدی فیروزان به من گفت «من دیگر رفتنی هستم» او را دلداری می دادم ولی مهدی از من می خواست راحتش کنم به من التماس می کرد خلاصش کنم اما مگر امکانش بود.


    مهدی فیروزان لحظاتی بعد به دیدار دوستان شهیدش شتافت.

    مهدی فیروزان بدن قوی، جثه بلند و روحیه خوبی داشت چند روز پیش عقد کرده بود.

    لحظاتی بعد آمبولانس رسید و هر چهار عزیز را به پشت منطقه انتقال داد.

    وقتی سخنانش به آخر می رسد، می گوید:


    معمولا وقتی بدن انسان درد می گیرد مادرش را صدا می زند و ما به زبان مادری می گوئیم «آخ ننه» ولی رزمندگان در میدان مین که یکی پس از دیگری مجروح می شدند تا لحظه ای که به شهادت برسند، می گفتند «یا فاطمه زهرا» «یا امام حسین».


    روحیه رزمندگان هشت سال دفاع مقدس باید سینه به سینه گفته و نوشته شود، این موارد باید مطرح شده و الگو شوند و همه بدانند که در مواقع سختی بالاتر از مادر نیز هست و آن مادر همه ما حضرت فاطمه زهراست که تسکین همه دردها و آلام است.


    این کهنه سرباز دفاع مقدس یک سوال بی جواب نیز دارد و امید است که می گوید:

    ایران، پیروزی  های چشمگیری در صحنه  های نبرد میدانی به دست آورد که باعث آزادسازی منطقه وسیعی از خاک پاک کشورمان و نیز حصر سوسنگرد و آبادان شد. اما در عملیات بیت المقدس باوجود اینکه موجب آزادسازی خونین شهر و دیگر مناطق مهم و استراتژیک گردید ولی یک هدف دست نیافتنی شد و آن عدم دسترسی ایران به مناطقی مثل دریاچه ماهی بود حال علت چی بود، متخصصان امر باید بگویند.


    گزارش از معصومه درخشان


    https://www.uplooder.net/img/image/32/c59a62f0bb43c3d1db8bfcd4dce9d5da/hasan-ali-ebrahimi-said.jpg

  4. کاربر روبرو از پست مفید حسنعلی ابراهیمی سعید تشکر کرده است .


  5. #3
    عضو جامعه
    تاریخ عضویت
    ۱۳۴۸-دی-۱۱
    جنسيت
    برادر
    نوشته ها
    330
    امتیاز : 30,146
    سطح : 100
    Points: 30,146, Level: 100
    Level completed: 0%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 99.1%
    افتخارات:
    Veteran25000 Experience PointsTagger First Class
    تشکر کردن : 285
    تشکر شده 67 در 62 پست
    مخالفت
    0
    مخالفت شده 0 در 0 پست

    پیش فرض

    چند روز پیش من مصاحبه ای با خبر گزاری فارس داشتم که لینگ را تقدیم میکنم



    لحظات سخت و نفس گیر عملیات رمضان/ گلوله تانک در مقابل فشنگ کلاش | خبرگزاری فارس سلام اسناد ایام بکام و عیدتان مبارک لینگ را بزنید مصاحبه خودم هست با خبرگزاری فارس


    حسنعلی ابراهیمی سعید



    https://www.farsnews.com/news/13980312000929/لحظات-سخت-و-نفس گیر-عملیات-رمضان-گلوله-تانک-در-مقابل-فشنگ-کلاش


  6. کاربر روبرو از پست مفید حسنعلی ابراهیمی سعید تشکر کرده است .


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

علاقه مندی ها (Bookmarks)

علاقه مندی ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
درباره ما

جامعه مجازی رهپویان به عنوان شبکه اجتماعی اعضاء کانون فرهنگی رهپویان وصال از سال 1381 و به عنوان یکی از قدیمی ترین تالارهای گفتمان فضای وب فارسی مشغول به فعالیت می باشد. تمامی تلاش دست اندرکاران مجموعه، فراهم آوردن محیطی سالم، مفید و آموزنده برای کاربران گرامی می باشد بدیهی است مطالب درج شده نظرات کانون رهپویان وصال نبوده و نظرات رسمی در سایت رهپویان وصال درج می گردد.

ارسال پیام به مدیر سایت
session بارگذاری مجدد کد امنیتی مندرج در تصویر را وارد کنید:
شادی روح 14 شهید کانون فرهنگی رهپویان وصال صلوات

Content Relevant URLs by vBSEO 3.6.1